خلیط

خلیط. [ خ َ ] ( ع ص ) آنکه با مردم آمیزش بسیار کند. واحد و جمع در آن یکسان است و گاه بر خلطاء و خلط جمع بسته میشود. ( از منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ). رجل خلیط؛ مرد صعب معاشرت.
خلیط. [ خ َ ] ( ع ص، اِ ) شریک. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ) ( از اقرب الموارد ). انباز. || شریک در راه. رفیق راه. ( یادداشت بخط مؤلف ). ج، خُلُط، خُلَطاء. || شریک در حقوق ملک مانند آب و راه و جز آن. ( منتهی الارب ). منه الحدیث: الشریک اولی من الخلیط والخلیط اولی من الجار. ( از ناظم الاطباء ). || شوهر. || ابن عم. || جماعتی که کارشان یکی بود. ج، خُلُط. خُلَطاء. || گل و لای آمیخته بکاه یا سپست. || شیر شیرین آمیخته بشیر ترش. || روغنی که در آن پیه و گوشت باشد. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ). || آمیزش کار. ( منتهی الارب ). || هَم چَرَه. ( یادداشت بخط مؤلف ). دو شریک که مواشی را میان خود قسمت نکرده باشند. منه الحدیث: ماکان من خلیطین فانهما یتراجعان بینهما بالسویه. || نبیذ از خرما و غوره آن و یا از انگور و زبیب و یا از زبیب و خرما و مانند آن که بهم آمیخته باشد. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ). منه الحدیث: اًنه نهی عن الخلیطین أن ینبذا؛ نهی از آنجهت شد که انواع چون بهم بیامیزند تغییر و مستی زودتر در آن راه یابد. || گروه هر جنس مردم بهم آمیخته و واحد در آن نیامده. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از اقرب الموارد ) ( از لسان العرب ).

(خَ ) [ ع. ] (ص. ) ۱ - آمیخته. ۲ - آمیزشکار. ۳ - انباز.

همنشین.

آمیخته.
آمیزشکار.
انباز.

💡 و چنانچه مذکور شد لابد است که هر عملی از این اعمال به ملکی جداگانه مفوض باشد و ممکن نیست که همه این اعمال، رجوع به یک ملک باشد، زیرا ملک مانند انسان نیست که در آن ترکیب و تخلیط باشد، و از اجزای متضاده مرکب بوده باشد، بلکه وحدانی الصفه است که از او جز یک فعل سر نمی تواند زد.

💡 ۵۹. اهل قلم را از عمل به عمل و از جای به جای نقل فرماید هر چند، تا اگر تخلیطی رود پوشیده نماند.

💡 چونک مغز من ز عقل و هش تهیست پس گناه من درین تخلیط چیست

💡 مذهب پاک و صافی از تخلیط دور از افراط و خالی از تفریط