خشک سر

خشک سر. [ خ ُ س َ ] ( ص مرکب ) دیوانه. سودائی مزاج. تندخوی که آن را کله خشک نیز گویند. ( از انجمن آرای ناصری ) ( از ناظم الاطباء ) ( از برهان قاطع ). || کنایه از بیهوده گوی و بیهوده کار باشد. ( از انجمن آرای ناصری ) ( ناظم الاطباء ).، خشکسر.[ خ ُ س َ ] ( اِخ ) دهی از ده های ساری به مازندران. ( از مازندران و استرآباد رابینو بخش انگلیسی ص 122 ).

(خُ سَ )(ص مر. )۱ - تندخو، سودایی. ۲ - بیهوده گو. ۳ - بی عقل، خشک مغز. ۴ - سبک وزن.

۱. بی عقل، احمق.
۲. تندخو.

تندخو، سودایی.
بیهوده گو.
بی عقل، خشک مغز.
سبک وزن.

💡 از زهد خشک سرکشی نفس شد زیاد آتش بلند از خس وخاشاک می شود

💡 منعم مکن ز قافیه ی این غزل سلیم از کام خشک سر نزند جز کلام خشک

💡 تا کی از طول امل چون موجه خشک سراب در تمنای گهر باشی شناور بر زمین؟

💡 مپرس از زاهدان خشک سر گوهر عرفان که از دریا لب ساحل خس و خاشاک می دارد

💡 تشنه می سازد به تیغ آبدار نیستی خاکیان را منت خشک سراب زندگی

💡 با ابرکفت ابر یکی تیره دخانست با بحر دلت بحر یکی خشک سراب است