مشک سا

مشک سا. [ م ُ / م ِ ] ( ص مرکب ) مانند مشک.( ناظم الاطباء ). مشک سای. و رجوع به همین کلمه شود.

(ی ) ( ~. ) (ص فا. ) ۱ - آن که مشک را بساید. ۲ - کنایه از: معطر.

۱. آن که مشک بساید.
۲. [مجاز] خوش بو، معطر: تاب بنفشه می دهد طرۀ مشک سای تو / پردۀ غنچه می درد خندۀ دلگشای تو (حافظ: ۸۲۲ )

آن که مشک را بساید.
کنایه از: معطر.

💡 زهی بریخته بر لاله مشک سارا را شکسته رونق خورشید گوهر آرا را

💡 غلامان را بگو تا عود سوزند کنیزک را بگو تا مشک ساید

💡 به رویش همی بر دمد مشک سارا مگر راه بر طبل عطار دارد

💡 چو گلبن قامتش در جلوه سازی چو سنبل گیسویش در مشک سایی

💡 مشعل آفتاب شد، تیره زدود آه من تا مه عرضت گرفت از خط مشک سا کلف

💡 خبردار ای لاله از داغ خود باش که باد صبا می کند مشک سایی