شعرباف

شعرباف. [ ش ِ ] ( نف مرکب ) کسی که اشعار بی ارزش گوید. ( فرهنگ فارسی معین ).
شعرباف. [ ش َ ] ( نف مرکب ) شعربافنده. کسی که پارچه ابریشمی اعلامیبافد. ( از ناظم الاطباء ). کسی که اقمشه ابریشمی ببافد مثل قطنی و زربفت و مانند آن. ( آنندراج ). که مویینه بافد. مویینه باف. ( یادداشت مؤلف ):
اگر فوطه ای گیرد از شعرباف
به دستور ماکو شود موشکاف.ملاطغرا ( از آنندراج ).دلم در بت شعربافی است بند
که هر تار باشد به دستش کمند.میرزا طاهر وحید ( از آنندراج ).- شعربافخانه؛ کارگاه موتابی و بافتن پارچه های مویی: مشرف شعربافخانه مبلغ پانزده تومان مواجب و از یک تومان رسوم که جمع میشود سی و سه دینار و دو دنگ رسوم داشته. ( تذکرة الملوک چ دبیرسیاقی ص 63 ).
|| ( ن مف مرکب ) شعربافته. پارچه بافته از موی. مویی: پیراهن شعرباف. ( یادداشت مؤلف ).

(شَ ) [ ع - فا. ] (ص فا. ) کسی که از موی یا ابریشم پارچه بافد، موی تاب.

موتاب، موی تاب، کسی که از موی یا ابریشم پارچه می بافد.

موتاب، مویتاب، کسی که پارچه ازمویاابریشم ببافد
( صفت ) کسی که اشعار بی ارزش گوید.

کسی که از موی یا ابریشم پارچه بافد، موی تاب.

💡 بگاه شعربافی در نوردم کتاب خواجه و دیوان خواجو

💡 چرا که هر چند شعربافی را با شعر بافی فرق گزاف است.

💡 طبعش ز سخن به موشکافی مشعوف به شعر شعربافی

💡 استاد شعرباف مخوان مر مراکه من استاد شعرباف شعور مصوّرم

💡 با تار نظاره، رشته ی جان افتاده بدست شعربافان