حنانه

( حنانة ) حنانة. [ ح َن ْ نا ن َ ] ( ع اِ، ص ) مؤنث حنان. ( معجم البلدان ). رجوع به حنان شود. || کمان. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). || کمان بانگ آرنده. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ).
- قوس حنانه؛ کمانی بانگ کن. ( مهذب الاسماء ). || زن که در یاد زوج اول خود پیوسته ناله کند و اندوه ظاهر نماید. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ). بیوه ای که یاد شوی خودبا اندوه و حنین کند. ( یادداشت مرحوم دهخدا ). || نوحه کننده. ناله کننده: استن حنانه.
حنانه. [ ح َن ْ نا ن َ ] ( اِخ ) استن حنانه؛ نام ستونی است که از چوب بود و حضرت رسول پشت بدان تکیه داده خطبه میخواندند و چون منبر مقرر شد و بر منبر برآمدند و خطبه خواندند، از آن ستون ناله برآمد مانند طفلی که از مادر جدا شود. ( غیاث ) ( آنندراج ):
استن حنانه از هجر رسول
ناله میزدهمچو ارباب عقول.مولوی.گرنبودی چشم دل حنانه را
چون بدیدی هجر آن فرزانه را.مولوی.

(حَ نّ نِ ) [ ع. حنانة ] (ص. )بسیار ناله کننده.

( ستون استون استن حنانه ) معروف است که رسول ( ص ) در مسجد خویش بستونی چوبین تکیه میکرد و وعظ میفرمود تا هنگامی که منبری سه پایه از حبشه برای آن حضرت بارمغان آوردند. چون حضرت ستون را ترک گفت و برای وعظ بالای منبر رفت ستون بفریاد در آمد و از فراق پیامبر بنالید و بهمین سبب آنرا ستون حنانه نامیدند.
بسیارناله کننده ازشدت مهرومحبت
(صفت ) بسیار ناله کننده نوحه کننده ستون حنانه.

اسم: حنانه (دختر) (عربی) (مذهبی و قرآنی) (تلفظ: hannāne) (فارسی: حَنّانه) (انگلیسی: hannane)
معنی: بخشاینده، بسیار مهربان، آرزو کننده، نوحه و زاری کننده، بسیار نوحه کننده، ناله کننده، ستونی که قبل از ساختن منبر پیامبر اسلام ( ص ) هنگام وعظ به آن تکیه می فرمودند، مهربان، بسیار ناله کننده

💡 از آرزوی صحبتت، از اشتیاق دیدنت هر بلبلی شیونگری، هر شاخ گل حنانه‌ای

💡 غره مشو با عقل خود بس اوستاد معتمد که‌استون عالم بود او‌، نالان‌تر از حنانه شد

💡 خورده بود از خون دل آبی نهالش کان ستون روز و شب اندر فراق روی او حنانه بود