گوشدار

گوشدار. ( نف مرکب ) صاحب گوش. دارنده گوش. که گوش دارد. دارای آلت شنوائی. || توجه کننده. شنونده. سامع:
سروشت سال و مه اندر کنار است
به گفتارت همیشه گوشدار است.( ویس و رامین ). || محافظت کننده و نگاهدارنده را گویند. ( برهان ) ( آنندراج ). پاسبان و نگهبان و محافظ. ( ناظم الاطباء ):
که جز تو خداوند پروردگار
نه پروردگارستمان گوشدار.شمسی ( یوسف و زلیخا ).پناهم تویی گوشدارم تویی
از این پس به پرهیزگارم تویی.شمسی ( یوسف و زلیخا ).که چندین تن بنده شهریار
که شان هست شاه جهان گوشدار.شمسی ( یوسف و زلیخا ).نه از جود یابد چو آمد کمی
نه بخلش بود چون شودگوشدار.ابن یمین.

(ص فا. ) = گوش دارنده: ۱ - دارای گوش، دارندة گوش، دارای آلت شنوایی. ۲ - شنونده، سامع. ۳ - آن که استراق سمع کند. ۴ - متوجه، مراقب. ۵ - محافظت کننده، نگهبان، حامی، حمایت کننده.

گوش دارنده:
دارای گوش، دارندة گوش، دارای آلت شنوایی.
شنونده، سام
آن که استراق سمع کند.
متوجه، مراقب.
محافظت کننده، نگهبان، حامی، حمایت کننده.

💡 چو زین هر سه ایمن شدی هوشدار زمانی به گفت پدر گوشدار

💡 آیت «لا تقنطوا من رحمة الله» گوشدار ای امید ناامیدان، ای پناه بی کسان

💡 ایا وزیر گرانمایه ای سفیر بزرگ حدیث بنده ز دل گوشدار و کن باور

💡 لافتی الّا علی را گوشدار گوی خود لاسیف الاّ ذوالفقار

💡 زین حکایت، قصهٔ خود گوشدار تو چو موری و هوی چون مورخوار

💡 که گِردِ تو بگردد گوشدار این بجز دیدار حق چیزی بمگزین