گدازنده

گدازنده. [ گ ُ زَ دَ / دِ ] ( نف ) ذوب کننده. حل کننده. آب کننده: صُهر؛ گدازنده پیه. جَمول؛ گدازنده پیه. ( منتهی الارب ). گدازنده طلا و مثل آن. ( ترجمان القرآن ). صائغ. مذیب. || آب شونده. ذوب شونده. مجازاً لاغرشونده ( از غم ):
که کامت به گیتی فروزنده باد
تن دشمنانت گدازنده باد.فردوسی.فروهشت رستم بزندان کمند
برآوردش [ بیژن را ] از چاه با پای بند
برهنه تن و موی و ناخن دراز
گدازنده از رنج و درد و نیاز.فردوسی.بدانست رازش نهان شاه روم
شد از غم گدازنده مانند موم.اسدی ( گرشاسب نامه ).- جوهر یا گوهر یا فلز گدازنده؛ جوهر یا فلز قابل گداختن: و اندر کوههای وی [ کوههای ماوراءالنهر ] معدن سیم است و زر سخت بسیار با همه جوهرهای گدازنده که از کوه خیزد. ( حدود العالم ).
بنگر بستاره که بتازد سپس ِ دیو
چون زرّ گدازنده که بر قیر چکانیش.ناصرخسرو ( دیوان چ تهران ص 223 ).با زر شاه همه گوهرهای گدازنده است. ( نوروزنامه ). و شرف زر بر گوهرهای گدازنده چنان نهاده اند که شرف آدمی بر دیگر حیوانات. ( نوروزنامه ). شاه گوهرهای ناگدازنده یاقوت [ است ] و شاه گوهرهای گدازنده زر. ( نوروزنامه ).
چون کار بخواهش رسد از شرم و خجالت
باشند گدازنده چو بر آتش، ارزیز.سوزنی.

(گُ زَ دِ ) (ص فا. ) ذوب کننده، آب کننده.

آب کننده، ذوب کننده.

( اسم ) ۱ - ذوب کننده آب کننده: صهر گدازند. پیه. ۲ - ذوب شونده حل شونده. ۳ - لاغر شونده کاهش یابنده:... که کامت بگیتی فرازنده باد. تن دشمنانت گدازنده باد. ۴ - قابل گداختن ذوب شدنی: و اندر کو ههای وی ( ماورائ النهر ) معدن سیم است وزر سخت بسیار با هم. جوهر های گدازنده که از کوه خیزد.

ذوب کننده، آب کننده.

💡 چشمه خورشید توی سایه‌گه بید منم چونک زدی بر سر من پست و گدازنده شدم

💡 گدازنده چون موم در آفتاب به مومی چنین بسته بر دیده خواب

💡 تو چه دانی که از آن شکر آتش صفتت چه گدازنده چو بر آتش سوزان شکریم

💡 دل پراندوه‌تر از نار پر از دانه تن گدازنده‌تر از نال زمستانی

💡 مرا دلیست که هست از کمال بوالعجبی به آه سرد گدازنده دل فولاد

💡 پاکبازان قمار از لیم و غم عشق خانه پرداز و جهان سوز و گدازنده ماست