کینه جویی

کینه جویی. [ ن َ / ن ِ ] ( حامص مرکب ) کینه خواهی. ( ناظم الاطباء ). انتقام جویی. دشمنی:
عجب ناید ز خوبان تندخویی
چنان کز مهر گردون کینه جویی.نظامی.کینه جویی روش احسان نیست
هرکه احسان نکند انسان نیست.جامی.و رجوع به کینه جو و کین جویی شود.

انتقام جویی.

انتقام جویی

💡 بر خصم مکش به کینه جویی تیغی که به خون دوست شویی

💡 سراپای بر آتش فتنه، دم پی کینه جویی قدش گشته خم

💡 دگر پور اشعث بدان سوی تاخت درفش از پی کینه جویی فراخت

💡 نوبت به کینه جویی دشمن نمی دهیم سنگی گرفته در پی دیوانه خودیم

💡 به کینه جوییی افلاک عشق می بازیم که هرکه دشمن ما شد به دوست مانندست

💡 که گر کینه جویی نیازارمت درختی که کشتی به بار آرمت