کید آور

واژه «کیدآور» در زبان فارسی به معنای حیله‌گر، مکار، فتنه‌انگیز و کسی یا چیزی است که موجب نیرنگ، فریب یا ایجاد توطئه می‌شود. این واژه از دو بخش «کید» و «آور» ساخته شده است؛ «کید» در زبان فارسی و عربی به معنای نیرنگ، مکر، چاره‌اندیشی پنهانی و گاه توطئه برای آسیب رساندن به دیگران است و «آور» به معنای پدیدآورنده یا ایجادکننده می‌باشد. بنابراین، «کیدآور» به شخص، رفتار یا عملی گفته می‌شود که همراه با فریب، نیرنگ و قصدی پنهان برای گمراه کردن یا زیان رساندن به دیگران باشد. این واژه بیشتر در متون ادبی، تاریخی و دینی به کار می‌رود و در زبان گفت‌وگوی روزمره کمتر دیده می‌شود، اما همچنان معنایی روشن و قابل فهم دارد. هنگامی که فردی با ظاهر خیرخواهانه ولی با نیتی پنهان و فریبکارانه رفتار کند، می‌توان او را شخصی کیدآور دانست، زیرا اعمال او بر پایهٔ صداقت و راستی نیست. همچنین در برخی آثار ادبی، حوادث، سخنان یا نقشه‌هایی که باعث ایجاد اختلاف، دشمنی یا گمراهی شوند، به عنوان اموری کیدآور توصیف شده‌اند. برای نمونه، اگر گفته شود «او سخنانی کیدآور بر زبان آورد»، منظور آن است که سخنان او از روی صداقت نبوده و هدفی پنهان و فریبکارانه در پس آن وجود داشته است. بنابراین، این کلمه واژه‌ای است که بر وجود مکر، حیله، فریب و نیت پنهان تأکید می‌کند و معمولاً بار معنایی منفی دارد و در برابر صفاتی مانند راستگو، صادق و خیرخواه قرار می‌گیرد.