کنفت

کنفت. [ ک ِ ن ِ ] ( ص ) سرشکسته و خوار و خفیف و دمق شده. اصلاً این صفت برای غیرذی روح و به معنی کثیف است: پارچه کنفت، کاغذ کنفت، کتاب کنفت. امابعد بر سبیل توسع برای انسان نیز به کار رفته است. ( فرهنگ لغات عامیانه جمال زاده ). کنف. ( فرهنگ فارسی معین ). و رجوع به کنف و کنفت شدن و کنفت کردن شود.
کنفة. [ ک َ ن َ ف َ ]( ع اِ ) ناحیه و کرانه. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ): کنفة الابل. ناحیتها و جانبها. ( از منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ).

(کِ نِ ) (ص. ) (عا. ) شرمسار، خجل.

۱. چرکین، کثیف.
۲. [عامیانه] ضایع.
۳. شرمسار.

چرکین، کثیف، ضایع، شرمسار، کرفت هم گفته شده
( صفت ) ۱ - شرمزده و افسرده وجه. خود را از دست داده: دختر یک باره کنف شد و احساس حقارت شدیدی کرد. ۲ - دارای چین و چروک و کثیف شده ( پارچه و مانند آن ).

(عا.)
شرمسار، خجل.

💡 اندر کنفت (عین قضاة) این شرفت بس کامروز توئی مدفن خونین کفن عشق

💡 در چشمهٔ تیغ بی‌کفت آب مباد در زلف زره بی‌کنفت تاب مباد