لغت نامه دهخدا
کشکله. [ ک َ ک َ ل َ/ ل ِ ] ( اِ ) نوعی از پای افزار باشد که شاطران و پیاده روان بر پای کنند. ( آنندراج ) ( برهان ):
پای پاکیزه برهنه به بسی
چون به پای اندر دویدن کشکله.ناصرخسرو.|| نیم چکمه. ( ناظم الاطباء ).
کشکله. [ ک َ ک ُ ل َ / ل ِ ] ( اِ ) جوزه پنبه بود که از او پنبه بیرون کنند. ( یادداشت مؤلف ):
هست ز مغز آن سرت ای منگله
همچو زوش مانده تهی کشکله.رودکی.
