کام بخش

کام بخش. [ ب َ ] ( نف مرکب ) مرادبخش. ( آنندراج ). عطاکننده تمتع و شادمانی از روی میل. ( ناظم الاطباء ).، کامبخش. [ ب َ ] ( اِخ ) فرزند کوچک عالمگیر از تیموریان هند. در سال 1077 هَ.ق. به دنیا آمد و از جانب پدرخود بحکومت دکن منصوب گردید و در سال 1119 هَ.ق. در جنگی که در حیدرآباد رخ داد بقتل رسید. ( قاموس الاعلام ترکی ). و رجوع به معجم الانساب زامباور ص 442 شود.

(بَ ) (ص فا. ) دهندة آرزو.

بخشندۀ کام، برآورندۀ آرزو.

( صفت ) دهند. آرزو مراد بخش: [ مرد مش پرورد. ناز و نعیم و عافیت در پناه کامران کامبخش کامکار ].
مراد بخش
فرزند کوچک عالمگیر از تیموریان هند

اسم: کام بخش (پسر) (فارسی) (تلفظ: kāmbakhš) (فارسی: کامبخش) (انگلیسی: kambakhsh)
معنی: آرزوبخش، مرادبخش، ( به مجاز ) آن که خواسته و آرزوی کسی را برآورده کند، برآورنده ی آرزوها، به وصال رساننده

دهندة آرزو.

💡 کام بخشان جهان با کف فیّاض چو ابر عرق شرم، به دامان گدا ریخته اند

💡 سد زبان خواهم که سازم یک به یک گوهر نثار در ثنای میرزای کام بخش کامکار

💡 از کام بخشی دهر منت مکش که ندهد کام دلی که ارزد وصلش بانتظارش

💡 سبب مپرس که چرخ از چه سفله پرور شد که کام بخشی او را بهانه بی سببیست

💡 اسیر از فیض مهر کام بخشش درنمی‌مانم ز بر دارم دعای یا علی بن ابیطالب