کالوس

کالوس. ( ص ) مردم خربط. ( فرهنگ اسدی ). نادان و ابله و بی عقل و احمق باشد. ( برهان ) ( از آنندراج ). کودن. بی خرد:
ملول مردم، کالوس بی محل باشد
مکن نگارا! این خوی و طبع را بگذار.ابوالمؤید بلخی ( فرهنگ اسدی ص 194 ).بزرگی ار طلبد خصم شاه داند عقل
که سروری و بزرگی نیاید از کالوس.شمس فخری.اما گمان من این است که کالوس در بیت ابوالمؤید مرادف ملول و بی نشاط و خوارکار باشد. ( یادداشت مؤلف ).

(ص. ) نادان، ابله.

ابله، نادان: ملول مردم کالوس بی محل باشد / مکن نگارا، این خوی و طبع را بگذار (ابوالمؤید بلخی: شاعران بی دیوان: ۵۹ ).

در شاهنامه نام سفیری است که بدربار لهراسب رفته و او همان [ کالیاس ] است که سفیر آتن در دربار اردشیر درازدست بوده.
( صفت ) نادان ابله احمق: [ ملول مردم کالوس بی محل باشد مکن نگارا. این خوی و طبع را بگذار. ] ( ابو الموید بلخی ) توضیح [ اما گمان من این است که کالوس در بیت ابو الموید مرادف ملول و بی نشاط و خوار کار باشد ]. ( دهخدا )

نادان، ابله.

💡 در حمله‌ای که منجر به خودکشی اعتراض‌آمیز پنیک شد، ارتش سری ارامنه برای اولین‌بار مستقیماً غیرنظامیان را هدف قرار داد و یک اتاق مسافر شلوغ در فرودگاه آنکارا را به آتش کشید. درحالی که در بیمارستان بود، پاتریارک ارمنی شنورک کالوستیان، وی را ملاقات کرد که وی را «نماد نارضایتی ارمنی‌ها از این قتل‌های وحشیانه» نامید.