چابکی

چابکی. [ ب ُ ] ( حامص ) چالاکی. تندی. جلدی. سبکی. چستی. سرعت. شتاب. چربدستی. و رجوع به چستی شود: جَلدَة؛ چابکی مردم و غیر وی. تَجَلّدَ؛ به تکلف چابکی کرد. تَصَرّم؛ چابکی کردن. ( منتهی الارب ):
بچابکی برباید کجا نیازارد
ز روی مرد مبارز بنوک پیکان خال.منجیک.بهرام چابکی کرد و بر پشت آن شیر نشست و بهر دو پهلوهاش بفشرد. ( فارسنامه ابن البلخی ص 77 ).
میدان فضل و مرکب اقبال در جهان
همتای تو سوار نبیند به چابکی.سوزنی.خواست پریدن چمن از چابکی
خواست چکیدن سمن از نازکی.نظامی.در آن خدمت بغایت چابکی داشت
که کار نازنینان نازکی داشت.نظامی. || اسب راهواری را نیز گویند که اگر تازیانه برو زنند راه غلط نکند. ( برهان ):
نه چابک شد این چابکی تاختن
کمندی بکوهی در انداختن.نظامی.داد به احسان رهی پرورم
چابکی خاصه دو بدره زرم.امیرخسرو ( از جهانگیری ج 1 ص 28 ).

( ~. ) ۱ - (حامص. ) چالاکی، چستی. ۲ - (اِ. ) اسب راهوار که اگر تازیانه بر او زنند راه را غلط نکند.

چستی، چالاکی.

۱- چالاکی چستی جلدی. ۲- ( اسم ) اسب رهواری که اگر تازیانه بر او زنند راه را غلط نکند.

چالاکی، چستی.
اسب راهوار که اگر تازیانه بر او زنند راه را غلط نکند.

💡 هوش از سرم به چابکی آن شوخ کج‌کلاه برد آنچنان که دزد شب از سر کلاه را

💡 قصاب‌وار مردم چشمم به چابکی مژگان قناره کرده و دل‌ها بر او زده

💡 کشی و چابکیش دیدم و با خود گفتم اینت افسونگر هندو نسب جادو سار

💡 سطحش، چابکی، سرعت، کم و بیش در ورزش، یعنی در جوانی بود.

💡 از گوش زهره حلقه رباید بچابکی نوک سنان نیزه دشمن ربای تو