پیاله دار

پیاله دار. [ ل َ / ل ِ ] ( نف مرکب ) که پیاله دارد. خداوند پیاله. صاحب پیاله. || که محافظت پیاله با اوست. رکابدار. ( لغت محلی شوشتر نسخه خطی ذیل کلمه رکابدار ). || شرابخوار. ج، پیاله داران. ( از آنندراج ):
میکرد گریه ساقی بر گرد لاله زاری
گویا به یادش آمد دور پیاله داران.آصفی.|| نام نوعی از رستنی ها. رجوع به پیاله داران شود.

( ~. )(ص فا. )۱ - ساقی. ۲ - شراب - خوار، باده نوش.

دارای پیاله، ساقی، باده نوش، باده پیما.

( صفت ) آنکه پیاله دارد صاحب پیاله. ۲- آنکه محافظت پیاله با اوست. ۳- ساقی پیاله پیما. ۴- شرابخوار: میکرد گریه ساقی بر گرد لاله زاری گویا بیادش آمد دور پیاله داران. ( آصفی ) ۵- رکابدار. ۶- نوعی از رستنیها. جمع: پیاله واران. یا پیاله داران. ۱- جمع پیاله دار. ۲- تیره ای از دو لپه ییهای بی گلبرگ. بیشتر درختان منطق. معتدل. شمالی ازین تیره است وبیش از چهار صد جنس آن جنگلهای وسیع را تشکیل میدهند. چون میو. آنها در پیاله ای که از بهم پیوستن برگهای گل تشکیل یافته قراردارد آنها را پیاله دار نامند.

ساقی.
شراب - خوار، باده نوش.

💡 ریخت خونش به پای تاک ابلیس کینه زان با پیاله دارد شیخ

💡 از شیوهٔ نگاهت، وز جلوهٔ جمالت می در پیاله دارم، گل در کنار ساقی