وخوش

وخوش. [ وُ ] ( ع اِ ) ج ِ وخش. ( منتهی الارب ) رجوع به وخش شود.

جمع وخش

💡 شبانگه نامِ حق را مردِ حق جوی بمشک خود معطّر کرد وخوش بوی

💡 ولایت تو ز امن ای امیر چون حرم است ز خرمی وخوشی همچون روضه رضوان

💡 جوی زپر تو رویت چو بر سپهر افتد قمر ز خرمن حسن توخوشه چین گردد

💡 چوخوشتر باشد از دو عاشق نغز دو شکرشان بهم بادام در مغز

💡 گر چشم گشایم به جمال توخوش است ور دیده ببندم به خیال تو خوش است