نژند

نژند. [ ن ِ / ن َ ژَ ] ( ص ) اندوهگین. ( غیاث اللغات ) ( جهانگیری ) ( برهان قاطع ) ( انجمن آرا ) ( آنندراج ). غمناک. ( لغت فرس اسدی ) ( برهان قاطع ) ( انجمن آرا ). افسرده. ( برهان قاطع ) ( ناظم الاطباء ) ( جهانگیری ). پژمرده. فرومانده. ( برهان قاطع ) ( فرهنگ نظام ) ( لغت فرس اسدی ). غمگین چهره. ( لغت فرس اسدی ) ( فرهنگ نظام ). غمگین. ( ناظم الاطباء ). فرمگن. فرمگین. دلگیر. مهموم. غمنده

(نَ یا نِ ژَ ) (ص. ) ۱ - مهیب و سهمگین. ۲ - افسرده، اندوهگین. ۳ - خشمگین. ۴ - پست.

اندوهگین، افسرده، پژمرده، سرگشته، خشمگین
( صفت ) ۱ - اندوهگین غمناک افسرده: پیرمردی ام معیل وبارکش روز وشب دردشت باشم خارکش... شهریارش گفت: ای پیرنژند. نرخ کن تازردهم خارت بچند? ( منطق الطیر.چا.دکترگوهرین ۲ ) ۹۶ - پژمرده.۳ - سرگشته فرومانده. ۴ - خشمگین غضبناک.۵ - پست زبون: بخاک اندرافگندخوارونژند فرود آمدودست کردش ببند. ( شا.بخ.۸۶۵:۳ )

💡 چنین گفت کان کو ز کار بزرگ بیفتد بماند نژند وسترگ

💡 سال و مه از حسرت نادیدن دیدار تو بود جان من نژند و بود جسم من فکار

💡 او چو سرپوش نمود از زبر طشت بلند سر پرخون پدر دید و بیفتاد نژند