نجوش

نجوش. [ ن َ ]( نف ) در تداول، دیرآشنا. مردم گریز. دیراُنس. که به زودی و به آسانی با کسان انس و الفت نگیرد. که با مردم نجوشد. که با آشنایان و کسان، گرم و مهربان نیست.

(نَ ) (ص فا. ) (عا. ) گوشه گیر، مردم گریز.

( صفت ) آنکه کمتربامردم آمیزش کندمرم گریزدیر آشنا: خودرای وکله خشک وبدتراز آن کینه یی ونجوش بود.

(عا.)
گوشه گیر، مردم گریز.

💡 چراغ از دیده چندان روی پوشد که دیگ روغنش ز آتش نجوشد

💡 چنان که بی تو زند جوش لجه اشگم عجب که سینه نجوشد ز رشک دریا را

💡 نگر تا نجوشی به کردار طوس نبندی به هر کار بر پیل کوس

💡 نَقوع: خیسانیده که نجوشانیده صاف نموده استعمال کنند.

💡 چگونه چشمه خورشید را بخاک بپوشم چو هست آتش عشقم بجان چگونه نجوشم