مکیده

مکیده. [ م َ دَ / دِ ] ( ن مف ) خنیده و مک زده. ( ناظم الاطباء ). آنچه میان دو لب و زبان و کام فشرده و شیره یا مایع آن را فروداده باشند. مزیده. چوشیده. ( از یادداشت به خط مرحوم دهخدا ): دامن سخن به ثفل خاییده و مکیده ایشان بازنیفتاده. ( مرزبان نامه چ قزوینی ص 296 ). و رجوع به مکیدن شود.
مکیده. [ م َ دَ ] ( ع اِمص، اِ ) مکر و خدعه. ( ناظم الاطباء ). مکیدة. و رجوع به مکیدة و مکیدت شود.

۱ - ( مصدر ) حیله کردن دستان ساختن. ۲ - ( اسم ) حیله گری چاره گری: [ شیر را آزمودم و اندازه زور و قوت او معلوم کرد و رای و مکیدت او بدانست و در هر یک خللی تمام و ضعفی شایع دیدم. ] ( کلیله. مصحح مینوی.۸۹ ) جمع: مکاید
مکر کردن. یا خبث. جمع: مکاید

{implosive} [زبان شناسی] 1. ویژگی آوای حاصل از سازوکار جریان هوای چاکنایی درون سو 2. آوای حاصل از سازوکار جریان هوای چاکنایی درون سو

۱. ویژگی آوای حاصل از سازوکار جریان هوای چاکنایی درون‌سو

💡 طبق دستور پزشک هر ۱ تا ۴ ساعت یک قرص مکیده می‌شود.

💡 زان لعل عیسوی دم حاشا اگر زنم دم کز جان و دل دمادم ختم رسل مکیده

💡 من حمزه نیم در صف این عرصهٔ خونخوار امّا جگرم هند جگرخوار مکیده ست