موظف

مکلف، مسئول

غیرموظف، آزاد

موظف. [ م ُ وَظْ ظَ ] ( ع ص ) روزمره کرده شده بر کسی. ( از منتهی الارب ). وظیفه داده شده. ( یادداشت مؤلف ). وظیفه کرده شده و وظیفه داده شده. ( غیاث ) ( آنندراج ). کسی که به وی روزمره داده می شود. وظیفه خوار. ( ناظم الاطباء ). مقرری بگیر. آنکه از پادشاه یا دولت وظیفه گیرد. مستمری گیر. وظیفه خوار. صاحب وظیفه.
- موظف شدن؛ از پادشاه یا دولت وظیفه و مستمری گرفتن. ( از یادداشت مؤلف ).
- موظف کردن؛ وظیفه بگیر ساختن.
- موظف گشتن ( یا گردیدن )؛ موظف شدن. وظیفه ای را به عهده گرفتن. مکلف گشتن: هر روز او را دو غوک موظف گشت. ( کلیله و دمنه ).
|| وظیفه دار. ( ناظم الاطباء ).آنکه وظیفه و مسؤلیتی برعهده او واگذار شده است. مسؤول. مکلف. ملزم. ( یادداشت مؤلف ): اگرتعرض خویش از ما زایل کنی هر روز موظف یکی شکار... به مطبخ ملک فرستیم. ( کلیله و دمنه ).
- موظف شدن؛ مکلف شدن. ملزم گشتن. وظیفه دار و مسؤول گردیدن: فلان موظف شد این کار را انجام بدهد. وظیفه ای به عهده گرفتن. ( از یادداشت مؤلف ).
- موظف کردن؛ وظیفه دار کردن. مکلف ساختن. انجام کاری را به عهده کسی واگذاشتن و قبولاندن او را.
موظف. [ م ُ وَظْ ظِ ] ( ع ص ) آنکه وظیفه و روزمره به کسی می دهد. ( ناظم الاطباء ). وظیفه کننده و وظیفه دهنده. ( آنندراج ) ( غیاث ).

(مُ ظَّ ) [ ع. ] (اِمف. ) وظیفه دار، وظیفه داده شده.

۱. وظیفه دار، وظیفه داده شده.
۲. کارمند.

وظیفه دار، وظیفه داده شده، کارمند
( اسم ) ۱ - آنکه وظیفه ای بعهده اوست. ۲ - کسی که از شاه یا دولت وظیفه گیرد مواجب گیر.
آنکه وظیفه و روزمره به کسی می دهد ٠

وظیفه دار، وظیفه داده شده.