منطیق

منطیق. [ م ِ ] ( ع ص ) رجل منطیق؛ مردی نیک سخن. ( مهذب الاسماء ). نیکوسخن. ( دهار ). زبان آور و نیک گویا. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). فصیح الکلام و نیک سخنگو. ( غیاث ) ( آنندراج ). بلیغ. ( اقرب الموارد ): من کهتر چنان عطاردی منطیق را که منطق از اصم شناسد و منطقه جوزا بند دوات سازد... بر مغافصه بیافتم. ( منشآت خاقانی چ محمد روشن ص 299 ). ستاره منطیق که اصم از منطق داند به منطقه جوزا دست آویز کرد. ( منشآت خاقانی ایضاً ص 44 ).
فرقش محل نطق و میان جای منطقه
منطیق آن بود که سراسر مناطق است.
کمال الدین اسماعیل ( دیوان چ بحرالعلومی ص 291 ).
خویشتن را ساز منطیقی ز حال
تا نگردی همچو من سُخْره ی ْ مقال.مولوی.|| زن که بالشچه بر میان بسته دارد تا سرینش کلان نماید. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).

(مِ ) [ ع. ] (ص. ) زبان آور، خوش کلام.

فصیح، بلیغ، سخن آور، خوش بیان.

فصیح و بلیغ، سخن آور، خوش بیان
( صفت ) زبان آور خوش کلام.

زبان آور، خوش کلام.

💡 افلاج مکارم که بود مزین و ممتد او را روش خامه ی منطیق تو نافع

💡 خویشتن را ساز منطیقی ز حال تا نگردی هم‌چو من سخرهٔ مقال

💡 به ذکر شکر تو هر الکنی ست منطیقی به وصف ذات تو هر ناقلی ست سحبانی

💡 خاطر تیزبین تو داند که چو من نیست نطق را منطیق

💡 نه نعت شأن رفیع تو کار هر منطیق نه وصف قدر منیع تو حد هر دو صاف

💡 کافر جبری جواب آغاز کرد که از آن حیران شد آن منطیق مرد