منصب

منصب. [ م َ ص ِ / ص َ ] ( ع اِ ) جای بازگشت. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || جای برپا شدن. ( غیاث ) ( آنندراج ). جای مرتفع و جایی که در آن چیزی افراخته می کنند. ( ناظم الاطباء ). || اصل هر چیزی. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). اصل. ( اقرب الموارد ). اصل مردم و جز او. ( مهذب الاسماء ). فلان له منصب صدق؛ یعنی فلان دارای اصل و نژاد نیکی است. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || رتبه. ( غیاث ) ( آنندراج ). رتبه و عهده ای که از جانب پادشاه به کسی مرحمت می گردد و وَرج و یا وِرج نیز گویند. ( ناظم الاطباء ). حسب و مقام و از آن به شرف استعاره کنند، و منه منصب الولایات السلطانیة و الشرعیة. و در شفاءالغلیل گوید: در کلام مولدین منصب عبارت است از عمل و شغلی که شخص بر عهده می گیرد. ( از اقرب الموارد ). پایه. مقام. پایگاه. رتبه. ج، مناصب. ( یادداشت مرحوم دهخدا )

(مَ صَ ) [ ع. ] (اِ. ) مقام، شغل رسمی. ج. مناصب.

۱. مقام، رتبه، پایه.
۲. شغل رسمی.

مقام، رتبه، پایه، شغل رسمی، مناصب جمع
( اسم ) ۱ - مقام رتبه درجه: [ هوس منصبهای عالی بر خاطرم گذرانم... ] ( انوار سهیلی ) ۲ - شغل رسمی جمع: مناصب.
مانده گردانیده شده و رنج رسیده و دردمند گشته.

مقام، شغل رسمی.
مناصب.

💡 حدیث خسرو پرویز آن مثل دارد که دیو را هوس منصب سلیمان کرد

💡 آن یکی از جاه و منصب در الم تا مباد از من شود این مایه کم

💡 آن شمع هدایت که کند نور جبینش هم منصب پروانه براهین اوا حکم را