ممدوح

ممدوح. [ م َ ] ( ع ص ) ستوده شده. ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). بستوده. ستوده. ( دهار ). || آنکه او را به شعر ستایش کرده اند. آنکه او را شاعر در شعرش ثنا گفته است. مقابل مذموم:
در هر زبان به دانش ممدوح
در هر دلی به جود محبب.مسعودسعد.همه لطفی و همه همتی و پاک خرد
چون تو ممدوحی و من جای دگر، اینت خری.سنائی ( دیوان ص 331 ).ز معشوق نیکو و ممدوح نیک
غزلگو شد و مدح خوان عنصری.خاقانی.ممدوح اکابر آفاق است و مجموع مکارم اخلاق. ( گلستان ). || ( اصطلاح حدیث ) در اصطلاح علم حدیث فقط اِشعار به مدح راوی دارد بی آنکه وثاقت یا امامی بودن او را رساند.

(مَ ) [ ع. ] (اِمف. ) ستایش شده، مدح شده.

ستایش شده، ستوده شده.

ستایش شده، ستوده شده
( اسم ) ستایش شده مدح شده ستوده: [ همه لطفی و همه همتی و پاک خرد چون تو ممدوحی و من جای دگر اینت خری ] ( سنائی. مصف. ۳۳۱ ) جمع: ممدوحین.

اسم: ممدوح (پسر) (عربی) (تلفظ: mamdoh) (فارسی: مَمدوح) (انگلیسی: mamdoh)
معنی: ستایش شده، ستوده شده، پسندیده، آن که در شعر مدح یا ستایش شده باشد، تحسین شده

ستایش شده، مدح شده.

💡 گر خواهم معشوق خود اینجاست دل آرام ور جویم ممدوح خداوند من آمد

💡 همت عالیم ممدوحم بس است قوت جسم و قوت روحم بس است

💡 ممدوح و خداوند من و آن همه خلق کز دیدن او گشت خرم جان همه خلق