مفرش

مفرش. [ م َ رَ ] ( ع اِ ) هرچه بگسترانند. ج، مفارش. ( مهذب الاسماء ). گستردنی. ج، مفارش. ( منتهی الارب ). چیز گستردنی.( ناظم الاطباء ). فرش. ( غیاث ) ( آنندراج ):
نوبهاران مفرش صدرنگ پوشد تا مگر
دوستی از دوستان خواجه بوطاهر شود.منوچهری.مجلس به باغ باید بردن که باغ را
مفرش کنون ز گوهر و مسند ز ند بود.
منوچهری ( دیوان چ دبیرسیاقی چ 1 ص 25 ).
بر مفرش پیروزه به شب شاه حلب را
از سوده و پاکیزه بلور است اوانیش.ناصرخسرو.در باغ و راغ مفرش زنگاری
پر نقش زعفران و طبرخون است.ناصرخسرو.اگربساط زمین مفرشم کنند سزد
چو سایبان من از پرده سحاب کنند.مسعودسعد.چون هوا از گرد تاری کله بست
بر زمین خون مفرش دیگر کشید.مسعودسعد.مفرش و سایبان کشی و زنی
بر زمین و هوا ز خون و غبار.مسعودسعد.شمس گردون بگسترد به طلوع
بر زمین از زر طلی مفرش
تا مهلل کنی بساط ورا
به خم نعل ادهم و ابرش.سوزنی.آشوب عقلم آن شبه عاج مفرش است
نقل امیدم آن شکر پسته پیکر است.سیدحسن غزنوی.- مفرش کش؛ فَرّاش. ( آنندراج ). آنکه مفرش حمل کند. حامل مفرش:
شاه بفرمود به مفرش کشان
زینت و فرش و تتق زرفشان.امیرخسرو ( از آنندراج ).و رجوع به مفرش شود.
|| آنچه در آن جامه خواب و بستر و رخت و فرش و جز آن نهند. ( از ناظم الاطباء ). آنچه جامه خواب و رخت در آن نهند. ( غیاث ) ( آنندراج ). ظرفی است کیسه مانند که بیشتر از زیلو و گلیم کنند و در سفرها لحاف و متکا و فرش و پتو و امثال آن در وی نهند. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). ظرفی که جامه و زینت در آن نهند. ( گنجینه گنجوی ):
مفرش جامه خواستم ز تو دوش
چون نعم کردی آمدم شادی.سوزنی ( از یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).ز مفرشها که پر دیبا و زر بود
ز صد بگذر که پانصد بیشتر بود.نظامی ( از گنجینه گنجوی ). || پوششی که بر روی اسب و استر و شتر اندازند. آنچه بر روی اسب و استر واشتر اندازند:
نماند از سپه سفت محمل کشی
که بر وی ز دیبا نبد مفرشی.نظامی.هزار اشتر به مفرشهای دیبا

(مَ رَ ) [ ع. ] (اِ. ) ۱ - آنچه که روی زمین پهن کنند و روی آن بخوابند. ۲ - جای فرش کردن.

آنچه روی زمین می گستراندند و روی آن می خوابیدند.
۱. هرچیز گستردنی.
۲. جای پَهن کردن فرش.

آنچه روی زمین بگسترانندوروی آن بخوابند، هرچیزگستردنی، مفارش جمع
( اسم ) بستری که بگسترند و بر آن بخوابند.
جمل مفرش شتر بی کوهان

آنچه که روی زمین پهن کنند و روی آن بخوابند.
جای فرش کردن.

💡 سرم بالش تنم مفرش بسوزد به هر ناخوش که رفته خوش بسوزد

💡 آنرا که بدت زلف دلکش باید همچون بادش ز آب مفرش باید

💡 خلق چیست از خاک مفرش کردنست با سگان همکاسگی خوش کردنست

💡 عیاران را ز آتش آمد مفرش عیار نه‌ای ز عاشقان پا درکش

💡 بر سر نطع نیستی پای نیاز اگر نهم روح قدس بیفکند بر سر سدره مفرشم

💡 در مفرش زمان سخنم در لباس ماند هم جامه کجاست که آید برابرم