معطر

معطر. [ م ُ ع َطْ طَ ] ( ع ص ) خوشبوی ناک. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). خوشبوی ناک و هر چیز خوشبوی و دارای عطر خوش. ( ناظم الاطباء ). خوشبو. بویا. طیب الرایحه. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ):
گل سرخ چون روی خوبان به خجلت
بنفشه چو زلفین جانان معطر.ناصرخسرو.کرده زمین را ز رنگ روی منقش
کرده هوا را به بوی زلف معطر.مسعودسعد.نسیم خلق تو بر آب و آتش ار بوزد
چو مشک و عنبر گرددمعطر آتش و آب.مسعودسعد.شد ناف معطر سبب کشتن آهو
شد طبع موافق سبب بستن کفتار.؟ ( از کلیله و دمنه ).نسیم آن بوی بهشت را معطر کرده بود. ( کلیله و دمنه ). زنبور... به رایحه معطر... آن مشغوف گردد. ( کلیله و دمنه ).
خاک مجلس بود خاقانی به بوی جرعه ای
هم به بوی جرعه خاکش معطر ساختیم.خاقانی.شاخ ازجواهر اینک آذین عید بسته
چون کام روزه داران گشته صبا معطر.خاقانی.چون لب خم شد موافق با دهان روزه دار
سر به مشک آلوده یک ماهش معطر ساختند.خاقانی.سرحد بادیه است روان باش بر سرش
تریاق روح کن ز سموم معطرش.خاقانی.این قاصد از کدام زمین است مشکبوی
وین نامه در چه داشت که عنوان معطر است.سعدی.قول مطبوع از درون سوزناک آید که عود
چون همی سوزد جهان از وی معطر می شود.سعدی.
معطر. [ م ُ طِ ] ( ع ص ) ناقة معطر؛ ناقه درشت و خوب صورت. ( منتهی الارب ) ( از آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ). ماده شتر بسیار خوب صورت. ( از اقرب الموارد ).

(مُ عَ طَّ ) [ ع. ] (اِمف. ) بودار، خوشبو.

عطرآگین، عطرآمیز، خوش بو.

عطر آگین، عطر آمیز، خوشبو
( اسم ) خوشبو کننده.
ناقه معطر ناقه درشت و خوب صورت

اسم: معطر (دختر) (عربی) (تلفظ: moeattar) (فارسی: معطر) (انگلیسی: moeattar)
معنی: عطرآگین، عطرآمیز، خوش بو، آغشته به چیزی خوشبو، ( در شیمی ) آروماتیک ( نوع خاص از ترکیب های آلی که بسیاری از نمونه های طبیعی آنها بویی خوش دارند )

profumato

💡 در بر کشید مشک خطان را ز بس همی ز آنروی خاک گشته معطر به کربلا

💡 از گریبانی که از صبح بهاران باز کرد کرد مغز آفرینش را معطر آفتاب

💡 جهان خواهد معطر گشت ازین بوی کنون چندانکه خواهد گشتن این گوی

💡 فروغ صبح سعادت جهان منور کرد نسیم نصرت حق ملک جان معطر کرد

💡 زان خون دل که دهر مرا در شکم فگند دادم ز سینه نافه مشگ معطرش