مطیر

مطیر. [ م َ ] ( ع اِ ) باران. ( غیاث ). باران و جای باران رسیده. ( آنندراج ). مکان مطیر؛ جای باران رسیده. ( منتهی الارب ). ممطور و یقال یوم ماطر و مطیر و ممطور؛ یعنی روزی که در آن باران باشد. ( از اقرب الموارد ). بارانی.باران دار. بارنده. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).
- ابر مطیر؛ ابر بارانی. ابر بارنده:
نیارد کنون تازگی بار تو
نه خورشید رخشان نه ابر مطیر.ناصرخسرو.بیقرار است همچو آب سراب
دود تیره ست همچو ابر مطیر.ناصرخسرو.قدر او چرخ بلند و رأی او شمس مضی
قدر او بحر محیط وجود او ابر مطیر.سنایی.زمین ز حلم تو مایل شود به صبر صبور
هوا ز طبع تو حامل شود به ابر مطیر.ابوالفرج رونی.یاد دستت میکند باد بهاری بیش از این
لاجرم وامیشود هر دم دل ابر مطیر.سلمان ساوجی.ز بسکه کوه کشیده ست نم ز ابر مطیر
توان کشید رگ از سنگ همچو مو ز خمیر.( یادداشت به خط مرحوم دهخدا، بدون ذکر نام شاعر ).- عارض مطیر؛ ابر مطیر. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ):
از خرمی چو عرصه جنت کند زمین
چون بگذراند از بر او عارض مطیر.سوزنی ( یادداشت ایضاً ).|| خجلت زده. ( غیاث ) ( آنندراج ).
مطیر. [ م ُ طَی ْ ی َ ] ( ع ص ) چوب یا چوب تر و تازه. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). چوب و چوب تر و تازه. ( ناظم الاطباء ). چوب و گویند مطری [ م ُ طَرْ را ] که مقلوب این کلمه است. ( از اقرب الموارد ). || شکافته و شکسته و مقلوب مطری. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). شکافته و شکسته. ( از اقرب الموارد ). || نوعی از چادر. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). نوعی از بُرد. ( از اقرب الموارد ). || جامه به مرغان کرده. ( مهذب الاسماء ). نوعی از چادر که در آن نقش مرغان کنند. ( ناظم الاطباء ). مصور به تصاویر طیور. ( غیاث ) ( آنندراج ):
کشد دشت را گه بساطمدثّر
دهد باغ را گاه حلّه ی ْ مطیَّر.ناصرخسرو ( دیوان چ تقوی، ص 150 ).با صورت نیکو که بیامیزد با او
با جبه سقلاطون با شعر مطیر.ناصرخسرو.آن جفت را کز او شد قوس قزح ملون
و آن طاق را کزو شد صحن فلک مطیر.خاقانی.
مطیر. [ م َطْ ی َ ] ( ع اِ ) گریز و فرار. || کل مطیر؛ هر طرف. ( ناظم الاطباء ).

(مُ طَ یَّ ) [ ع. ] ۱ - (ص. ) تر و تازه. ۲ - نوعی پارچة کتانی.
(مَ ) [ ع. ] (ص. ) بارنده، بارانی.

۱. بارانی.
۲. باران دیده، باران خورده.
دارای تصویر پرندگان (چادر ).

( اسم ) ۱ - نوعی چادر که در آن تصویر صیور ( پرندگان ) باشد. ۲ - نوعی پارچ. برد ( که ظاهرا بنقش طیور منقوش بود ): از انواع فواکه و الوان ریاحین زمین چون دیبای مشجر و هوا چون حل. زیبای مطیر...
قطره ای از باران

بارنده، بارانی.
تر و تازه.
نوعی پارچة کتانی.

💡 ای ماه فضل را ز گریبان تو طلوع وی ابر مکرمت ز سر انگشت تو مطیر

💡 ابر مطیر از مطر، ریخته لؤلوی تر طرف چمن را نگر، کامده عنبر فشان

💡 کشید تیر زحلقوم او شه شهداء ز دیده اشک فرو ریخت هم چو ابر مطیر

💡 چه مایه ها که ز طبع تو می، بیند وزد هوای فصل بهار و سخای ابر مطیر

💡 آیا شهی‌ که به جود تو نسبتی دارد نسیم باد صبا و سرشک ابر مطیر

💡 بر تو عالم چون ننازد؟ آفتابی آفتاب وز تو گلبن چون نبالد؟ ابری و ابر مطیر