مضموم

مضموم. [ م َ ] ( ع ص ) ضمیمه شده و افزوده شده. پیوسته شده و بهم جمع شده. ( ناظم الاطباء ): و امروز که این تصنیف میکنم با این شغل است وبریدی بر این مضموم و از دوستان قدیم من است. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 275 ). و دیگر کتاب هندوان بدان مضموم گردد. ( کلیله و دمنه ). || اسمی که دارای ضمه باشد. ( ناظم الاطباء ). || حرفی با پیش. حرفی با حرکت ضمه. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).

(مَ ) [ ع. ] (اِمف. ) ۱ - ملحق شده، ضمیمه شده. ۲ - واژه ای که دارای ضمه باشد.

۱. جمع شده، گرد آورده شده.
۲. [نحو] کلمه ای که حرکت ضمه داشته باشد، ضمه دار.

جمع شده، گرد آورده شده، کلمهای که حرکت ضمه داشته باشد، ضمه دار
( اسم ) ۱ - جمع کرده شده گرد آورده ۲ - حرفی که حرکت ضمه ( پیش ) دارد. ۳ - کلمه ای که حرف آخر آن ضمه ( پیش ) دارد.

💡 آن گه گفت: عزّ و علا وَ إِلَیْهِ یُرْجَعُونَ قراءة حفص و یعقوب بیا است. یعقوب بفتح یا و حفص بضمّ یا، و باقی همه بتاء مضمومه خوانند. و مخرج این کلمه مخرج وعید است، یعنی: ایبغون غیر دین اللَّه مع انّ مرجعهم الی اللَّه. روی عن ابن عباس: اذا استصعب دابّة احدکم، او کانت شموسا فلیقرأ فی آذانها أَ فَغَیْرَ دِینِ اللَّهِ یَبْغُونَ الی آخر الآیة.

💡 آن شخص گفت: این را نقطه مزن. شاعر گفت: یک جا قافیه مضموم است و یک جا مکسور. گفت: بنگرید این چه نادان مردیست، من می گویم نقطه مزن وی اعراب می کند‍.