مدعا

مدعا. [ م ُدْ دَ ] ( ع ص، اِ ) هرآنچه ادعا کرده می شود و طلب کرده می شود. ( ناظم الاطباء ). دعوی کرده شده. ( فرهنگ فارسی معین ). موضوع ادعا. موضوع دعوی. رجوع به مُدَّعی ̍ شود. || مراد.آرزو. خواهش. مقصود. اراده. درخواست. غرض. ( ناظم الاطباء ). رجوع به مُدَّعی ̍ شود: هرگونه مطلب ومدعائی که داشته به اجابت مقرون گشت. ( عالم آرا، از فرهنگ فارسی معین ). || فرمان و نیت. ( ناظم الاطباء ). || موضوع. ( فرهنگ فارسی معین ).
- پرمدعا؛ طماع. ( ناظم الاطباء ).
- || پرحرف. یاوه گو. ( ناظم الاطباء ).
- مدعا به؛ خواسته. ( لغات فرهنگستان ). که مورد دعوی قرار گرفته است.
- مدعا علیه؛ ادعاکرده شده بر او و گناهکار. ( ناظم الاطباء ).

آنچه مورد ادعا قرار گرفته، مورد ادعا.

هر آنچه ادعا کرده می شود

💡 شب به ساقی نگهی داشتی از عجز سلیم مدعای تو: بده بود ندانم، یا بس؟

💡 با نیستی و مستی پیوسته کنج هستی این مدعا ندارد جز جان و دل گواهی

💡 مشکل به نفی خود کنم اثبات مدعا آیینه وهم و خاطر زنگار نازک است

💡 به نزدیک پدر یک روز جا کرد به خسرو مدعای خود ادا کرد

💡 چه شود همین تو باشی ره مدعی نباشد من و شمع ایستاده تو بمدعا نشسته

💡 گردیدن است کار من، از ابتدای کار آگه نیم کزین همه گردش، چه مدعاست