لغت نامه دهخدا
( مجرفة ) مجرفة. [ م ِ رَ ف َ ] ( ع اِ ) بیل. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ). بیل چوبین و پاروب. ( ناظم الاطباء ). بیلچه. استام. خاک انداز. مقحاة.مسحاة. چمچه. کمچه. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).
مجرفه. [ م ِ رَ ف َ / ف ِ ] ( ع اِ ) مجرفة:
در مجرفه فرّاش مجلسش را
مکنون جبال و بحار باشد.انوری ( دیوان چ مدرس رضوی ج 1 ص 131 ).رجوع به مجرفة شود.
