مجتاز

مجتاز. [ م ُ ] ( ع ص ) کسی که بگذرد از جایی و قطع مسافت کند.مسافر. ( ناظم الاطباء ). گذرنده از جایی و رونده و قطع مسافت کننده. ( از منتهی الارب ). عابر. سالک. گذرنده. رهگذار. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ): من که فضلی ندارم و در درجه ایشان نیستم چون مجتازان بوده ام تا اینجا برسیدم. ( تاریخ بیهقی چ فیاض ص 96 ).مردی ام که شعار کربت دارم و حق غربت، از بلاد یمن و حجازم و در این دیار غریب و مجتاز. ( مقامات حمیدی ). گفتند غریبی است مجتاز از بلاد حجاز که چون آدم عالم اسماء است و چون عالم حامل اشیاء. ( مقامات حمیدی ).

(مُ ) [ ع. ] (اِمف. ) گذرنده، رهسپار، راهگذار، عابر.

کسی که از جایی بگذرد، گذرنده، راهگذر.

( اسم ) گذرنده رهسپار راهگذار عابر: و من که فضلی ندارم و در درج. ایشان نیستم چون مجتازان بوده ام تا اینجا رسیدم.

گذرنده، رهسپار، راهگذار، عابر.

💡 مرد گفت: ایها القاضی ان امری اشد الامور و خصمی الد الجمهور مردی ام که شعار کربت دارم و حق غربت، از بلاد یمن و حجازم و درین دیار غریب و مجتاز حقوق من واجب رعایت است و ذات من لازم عنایت و رضا و سخط من موجب شکر و شکایت.

💡 دل و دین در پناه عدل تو باد تا ستم راست شیوه مجتازی

💡 بر هر آن بقعت که صیت عدل تست ظلم نتواند که مجتازی کند

💡 به سخا با تو برنیاید ابر چون مرکب کجا بود مجتاز؟

💡 کمر امر تست با جوزا حذر نهی تست با مجتاز