متاب

متاب. [ م َ ] ( ع مص ) ( از «ت وب » ) از گناه بازگشتن. ( ترجمان القرآن ). بازگشتن از گناه. ( زوزنی ). تاب الی اﷲ توبا و توبة و متاباً و تابة و تتوبة، بازگشت از گناه. تائِب و تَوّاب نعت است از آن. ( منتهی الارب ) ( از آنندراج ) ( از اقرب الموارد ). بازگشتن. ( غیاث ). || توفیق توبه دادن خدای کسی را. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || آسان گردانیدن دشواری کسی را. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ). || باز مهربان شدن. تواب نعت است از آن. ( آنندراج ) ( منتهی الارب ).
متاب. [ م َ ] ( ع اِ ) جای رجوع. ( غیاث ). جای بازگشتن. بازگشتنگاه. ( یادداشت دهخدا ).

(مَ ) [ ع. ] (مص ل. ) بازگشت از گناه.

بازگشتن به سوی حق، توبه و بازگشت از گناه.

بازگشتن بسوی حق، توبه وبازگشت ازگناه
۱ - ( مصدر ) بازگشتن از گناه. ۲ - ( اسم ) بازگشت از گناه توبه.
رسن که بدان کشند

[ویکی الکتاب] معنی مَتَابِ: بازگشت - رجوع (کلمه متاب مصدر میمی از توبه و به معنای رجوع است )
ریشه کلمه:
توب (۸۷ بار)
«مَتاب» از مادّه «تَوب» مصدر میمی به معنای «توبه» است، و چون در اینجا مفعول مطلق است تأکید را می رساند.

بازگشت از گناه.

💡 اگرچه خاک شدم رخ متاب ای خورشید که ذره ذره غبارم هنوز در طلب است

💡 متاب روی ز مهر ارچه آفتاب منیری بحُسن خویش مناز ارچه در تنعّم و نازی

💡 نیست خون بی گناهان بار بر دل حسن را از شفق کی مهر عالمتاب می گردد گران؟

💡 ز لطف غیب به سختی رخ از امید متاب که مغز نغز مقام اندر استخوان گیرد

💡 ز تاب هجر تو جانم بکام دشمن سوخت بدوستی که رخ از دوستان متاب امروز