لنبان

لنبان. [ لَم ْ ]( ص، اِ ) زنی را گویند که از قحبگی و فاحشگی گذشته به قیادت و قوادگی مشغول باشد. یعنی کنیزها و دخترخانها به هم رساند و به قحبگی اندازد. ( برهان ). صاحب آنندراج گوید: لنبان ترکیبی است از لَن به معنی آلت تناسل رجال و دیگر بان که افاده معنی محافظ و نگهبان و مراقب کند:
ملامتشان مرا میداشت گفتی
چو مهمانی به بنگاه عروسان
به خود گفتم عجب نبود که نفرت
کنند از صحبت لنبان لبیبان.نزاری.
لنبان. [ لُم ْ ] ( اِخ ) نام محله ای به اصفهان. نام محلتی در مرکز اسپاهان. رفیعالدین شاعر ازآنجاست. یاقوت گوید: ده بزرگی است به اصفهان و آن را دروازه ای باشد که بدان شهرت یافته ( و هنوز برجاست ). کمال اسماعیل در مدح رئیس لنبان گفته:
تا زبانم به کام جنبان است
در ثنای رئیس لنبان است.( از جهانگیری ).

(لَ ) (ص. ) زن فاحشه ای که واسطه برای زن های دیگر می شود.

زن بدکار که پیر شده باشد و زن های دیگر را به فحشا و بی عفتی وادار کند: به خود گفتم عجب نَبْوَد که نفرت / کنند از صحبت لنبان لبیبان (نزاری: لغت نامه: لنبان ).

قریه ایست از قرای اصفهان.
( صفت ) زنی که قیادت فاحشگان را بعهده دارد خانم رئیس: بخود گفتم عجب نبود که نفرت کنند از صحبت لنبان لبیبان ( نزاری لغ. )
نام محله به اصفهان. نام محلتی در مرکز شهر اسپاهان.

زن فاحشه‌ای که واسطه برای زن‌های دیگر می‌شود.

💡 کم شنیدیم چون تو لنبانی تر فروشی و خشک جنبانی

💡 تا زبانم بکام جنبانست در ثنای رئیس لنبانست

💡 از دو پاره دهی بدین سامان ریشت از گوزدان سر از لنبان

💡 زین حدیث ار چه سر بجنبانی ننگ سرگین‌کشان لنبانی

💡 پیش از این داده ام اندر خدمت شرح ظلم عمر لنبانی