لاف زدن

لاف زدن. [ زَ دَ ] ( مص مرکب ) خودستائی کردن. دعوی باطل کردن. تصلف. تیه. صَلف. طرمذه. تفیّش. بهلقة. ضنط. ( منتهی الارب ).
- لاف ازچیزی زدن؛ مدعی داشتن آن بودن.

(زَ دَ ) (مص ل. ) خودستایی کردن غیرواقعی.

( مصدر ) ۱- خودستایی کردن: این لافی نیست که میزنم و بارنامه نیست که میکنم بلکه عذری است که بسبب این تاریخ میخواهم. ۲- دعوی باطل کردن: برگ بی برگی نداری لاف درویشی مزن. ( سنائی لغ. )

خودستایی کردن غیرواقعی.

💡 بانگهت خلق تو ز خود لاف زدن نیست جز عین خطا نافه آهوی ختن را

💡 سخن پناها! هر چند رسم لاف زدن به چون تو نکته شناسی ز عقل باشد دور

💡 هر خسی وصل تو نایافته گر لاف زند با تو زان لاف زدن گوی ز میدان نبرد

💡 انوری لاف زدن شیوه مردان نبود چون زدی باری مردانه نگه دار قدم

💡 چرا که لاف زدن کیمیای مرد بود برای آنکه کند جلوه در برابر جفت

💡 سر خود چکار آید و تن را چه اعتبار از عقل و هوش لاف زدن هست عار من