فلاحت

فلاحت. [ ف َ ح َ ] ( ع اِمص ) کشاورزی. برزگری. ( فرهنگ فارسی معین ). رجوع به فلاحة شود.
فلاحة. [ ف ِ / ف َ ح َ] ( ع اِمص ) کشاورزی. || زبان آوری در بیع و فریب دهی در آن. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).

(فَ حَ ) [ ع. فلاحة ] (اِمص. ) کشاورزی، برزگری.

کشاورزی، برزگری.

کشاورزی، برزگری
( اسم ) کشاورزی برزگری.

کشاورزی، برزگ

💡 به دل تخم غمت اشکم ثمر داد عجب محصولی استم زین فلاحت

💡 اولین بار ابن العوام در کتاب الفلاحت خود روش پیوند زدن گیاهان را آموزش داد.

💡 پیر دهقان جوزبن میکشت با او گفت شاه نیستی گوئی بتحقیق از فلاحت با خبر

💡 وین جسم بی‌فلاحت آسوده را خیزم به تیغ طاعت قربان کنم

💡 احمد کسمایی مدت هفت سال در کسما به مکتب رفت و قرآن، عربی، فارسی و حساب آموخت، و تا چهارده سالگی تحصیل کرد و سپس به دنبال کار فلاحت و کشاورزی رفت.