فقر نسبی

«فقر نسبی» یا به انگلیسی relative poverty مفهومی در اقتصاد و جامعه‌شناسی است که به وضعیتی اطلاق می‌شود که فرد یا خانواده درآمد یا امکاناتش کمتر از سطح متوسط جامعه باشد. برخلاف فقر مطلق که به عدم توانایی تأمین نیازهای اولیه مانند غذا، مسکن و پوشاک اشاره دارد، فقر نسبی به مقایسه وضعیت اقتصادی افراد با دیگر اعضای جامعه توجه می‌کند. افراد در فقر نسبی ممکن است نیازهای اساسی خود را برآورده کنند، اما از لحاظ رفاه، فرصت‌ها و استاندارد زندگی، پایین‌تر از میانگین جامعه قرار دارند. این مفهوم نشان‌دهنده نابرابری اقتصادی و اجتماعی است و اغلب برای تحلیل توزیع درآمد و عدالت اجتماعی به کار می‌رود. این حالت می‌تواند تأثیرات روانی و اجتماعی داشته باشد، از جمله احساس محرومیت، کاهش مشارکت اجتماعی و محدودیت در دسترسی به آموزش و فرصت‌های شغلی. شاخص‌های اندازه‌گیری فقر نسبی معمولاً مبتنی بر درصدی از درآمد متوسط یا حداقل استاندارد زندگی جامعه هستند. کاهش این فقر نیازمند سیاست‌های اجتماعی، اقتصادی و حمایتی است که نابرابری درآمد و فرصت‌ها را کاهش دهد.