فرکن

فرکن. [ ف َ ک َ ] ( اِ ) کاریز آب بود. ( اسدی ). جویی را گویند که نو احداث کرده باشند وآب در آن تازه جاری شده باشد. ( برهان ):
دو فرکن است روان از دو دیده بر دو رخم
رخم ز رفتن فرکن به جملگی فرکند.خسروانی.|| زمینی که به صدمه سیل کنده شده و جابه جا آب ایستاده باشد. || چیزی که به سبب طول مدت از هم فروریخته و پوسیده باشد. ( برهان ). رجوع به فرغن و فرکند شود.

(فَ رْ کَ ) (اِ. ) ۱ - زمینی که سیل آن را کنده و گود کرده باشد. ۲ - جوی آب که تازه احداث شده باشد. ۳ - کاریز آب.

۱. زمینی که سیل از آن عبور کرده و آن را کنده و گود کرده باشد.
۲. جوی آب.
۳. کاریز.
۴. نقب.

زمینی که سیل آن را کنده و گود کرده باشد.
جوی آب که تازه احداث شده باشد.
کاریز آب.

💡 داغش مجاور دل من گشته دیر باز هر جا مجاور آیم و هر سو سفرکنم

💡 گفتا به فصل دی‌که سخن بفسرد به‌کام گویی سفرکنم نکنم هیچ باورا

💡 چون او بر اسب با فلکی فرکند مقام گویند زمانه کآمد گردون مدار اسب

💡 ثهلان به پیش حملش خجلت برد ز خردل عمان به نزد جودش شنعت برد ز فرکند

💡 از پارس بهر کسب معالی سفرکنم راحت ‌کنم حرام‌ که حاصل شود مرام