فرسته

فرسته. [ ف ِ رِ ت َ / ت ِ ] ( اِ ) فرستاده. چیزی که به جهت کسی فرستند. ( برهان ). || رسول. ( برهان ). سفیر. قاصد. ایلچی. ( یادداشت به خط مؤلف ):
زآن است قوی شیر به گردن که به هر کار
از خود به تن خویش رسول است و فرسته.رودکی.فرسته فرستاد با خواسته
غلامان و اسبان آراسته.دقیقی.ای خسروی که نزد همه خسروان دهر
بر نام و نامه ٔتو نوا و فرسته شد.دقیقی.فرسته چو باد اندرآمد ز جای
بیاورد یاقوت نزد همای.فردوسی.فرسته ز مازندران رفت زود
چو مرغ پرنده، به کردار دود.فردوسی.به دل پر ز کین و به رخ پر ز چین
فرسته فرستاد زی شاه چین.فردوسی.چون خبر یافت شادبهر آن روز
کآمدستش فرسته بهروز.عنصری.بگفتش هر آنچ از فرسته شنود
همان راز نامه مر او را نمود.اسدی.نویدی است پیری، که مرگش خرام
فرسته است و موی سپیدش پیام.اسدی.فرسته کسی ساز دانش پذیر
نهان بین و پاسخ ده و یادگیر.اسدی.|| پیغمبر. ( برهان ). رسول اﷲ. || فرشته. ( یادداشت به خط مؤلف ). رجوع به فرستاده و فرشته شود.

(فِ رِ تِ ) (ص مف. ) نک فرستاده.

= فرستاده: به دل پر ز کین شد به رخ پر ز چین / فرسته فرستاد زی شاه چین (فردوسی: ۱/۱۰۸ )، فرسته فرستاد با خواسته / غلامان و اسبان آراسته (دقیقی: ۸۳ ).

فرستاده، رسول، پیغامبر، سفیر
( صفت ) ۱ - فرستاده ۲ - رسول سفیر: فرسته گسی ساز دانش پذیر نهان بین و پاسخ ده و یاد گیر. ( گرشاسب نامه ۲۶۵ ) جمع: فرستگان.

{dispatch , dépêche (fr. )} [مهندسی مخابرات - پست] کیسه یا مجموعۀ کیسه های برچسب خورده و مهروموم شده و ممهور به مُهر یا بدون مُهر که بین واحدهای پُستی مبادله می شود

نک فرستاده.

💡 چگونه فرستم فرسته بدر چه گویم بدان پیر گشته پدر

💡 یکی مرد با هوش را برگزید فرسته به ایران چنان چون سزید

💡 بگفتش هر آنچ از فرسته شنود همان راز نامه مرو را نمود

💡 برافروخت افریقی از کین و خشم بپرداخت دل بر فرسته ز چشم

💡 فرسته فرستاد زی او خدای همه مهتران پیش او بر به پای

💡 فرسته شد و هرچه دید و شنید نمود و بگفت آنچه بر وی رسید