عاطل

عاطل. [ طِ ] ( ع ص ) بیکاره. بیهوده. تهی. فارغ: آن دیگر که از پیرایه خردی عاطل نبود. ( کلیله و دمنه ). چون سریر دولت از منصب شاهی خالی و عاطل ماند... دشمن قصد این دیار کند. ( سندبادنامه ص 80 ). || زن بی گردن بند. بی زیور. بی پیرایه. ( مهذب الاسماء ) ( آنندراج ). ج، عَواطل و عُطَّل. ( ناظم الاطباء ).

(طِ ) [ ع. ] (ص. ) ۱ - بیکار، مهمل. ۲ - بی معنی، بیهوده. ۳ - بی پیرایه.

۱. ویژگی آنچه یا آن که به کار گرفته می شود، بیکار.
۲. [قدیمی] بی بهره.
۳. [قدیمی] بدون مسئول یا متصدی.
* عاطل وباطل: بیکار، بیهوده.

بی پیرایه، بی چی، بیکار، مهمل، بیهوده
۱ - بیکاره بیهوده. ۲ - بی معنی باطل. ۲ - زن بی گردن بند بی پیرایه جمع عواطل عطل.

ozioso
بیکار، مهمل.
بی معنی، بیهوده.
بی پیرایه.

💡 این سبب را آن سبب عامل کند باز گاهی بی بر و عاطل کند

💡 هیچکس او سعی خود باطل کند؟ هیچکس او رنج خود عاطل کند؟

💡 قدرت نعوذبالله اگر سرکشی کند عاطل بماند افسر مردی و مردمی

💡 بهر تقطیع فعولن فاعلن مستفعلن آن یکی گشته و تد آن نفوس عاطله

💡 نفس با نفس دگر چون یار شد عقل جزوی عاطل و بی‌کار شد