طیب

طیب. ( ع ص، اِ ) بوی خوش. ( منتهی الارب ) ( مهذب الاسماء ). خوشبوی. عطر. بوی. داود ضریر انطاکی گوید: طیب، بر هر شی که بوی خوش داشته باشد اطلاق میگردد مانند مشک و عنبر و غالیه و مانند آن. ( تذکره داود ضریر انطاکی ج 1 ص 240 ). طیب، ادویه خوشبوی است مانند مشک و عنبر و عود، وعطر را نیز نامند و آن غذای روح و مقوی قُوا و زیادکننده سرور و معاشرت با دوستان است و از احب اشیاء است مر جناب حضرت رسالتمآب را صلی اﷲ علیه و آله و سلم. چنانچه فرموده اند: حبب اِلَی َّ من دنیاکم ثلاث النساء و الطیب و قرة عینی فی الصلوة، و آن جناب بسیار خوشبوی استعمال مینموده اند و از بدبوی ناخوش بودند وتطیب بمشک میفرمودند و احادیث بسیار در فضیلت و تحریض بخوشبوئی و خوشبو داشتن لباس و احتراز از کثافت وبدبوئی وارد است. ( فهرست مخزن الادویه )

(طِ ) [ ع. ] ۱ - (مص ل. ) پاکیزه شدن. ۲ - خوشبو شدن. ۳ - حلال شدن. ۴ - (اِ. ) بوی خوش. ۵ - روا، حلال. ۶ - پاک، پاکیزه. ۷ - بهترین از هر چیز.
(طَ یِّ ) [ ع. ] (ص. ) ۱ - پاکیزه. ۲ - خوب. ۳ - روا، حلال. ۴ - خوشبو.

۱. پاک، پاکیزه.
۲. نیکو.
۳. حلال و روا.
۱. خوش شدن.
۲. خوش بو شدن.
۳. خوشمزه شدن.
۴. حلال شدن.
۵. (اسم ) بوی خوش.
۶. (اسم ) آنچه بوی خوش داشته باشد، مانند مشک و عنبر.
۷. (اسم ) بهترین از هرچیز.
۸. (صفت ) حلال، روا.
۹. میل و خوشی طبع.
* به (با ) طیب خاطر: با خواست خود، به میل خود، بی اکراه و اجبار.
* به (با ) طیب نفس: [قدیمی] = * به (با ) طیب خاطر

ابن محمد رسول الله ( ص )
۱ - پاکیزه شدن. ۲ - خوشبو شدن. ۳ - حلال شدن. ۴ - ( اسم ) بوی خوش. ۵ - حلال روا. ۶ - پاک پاکیزه. ۷ - بهترین از هر چیز. ۸ - میل و خوشی طبع جمع اطیاب.
ابن محمد الباهلی

اسم: طیب (پسر) (عربی) (مذهبی و قرآنی) (تلفظ: tayyeb) (فارسی: طَيب) (انگلیسی: tayyeb)
معنی: پاک، پاکیزه، نیکو، مطهر، ( در قدیم ) آنچه پاک و مطبوع است

💡 نظر تست که گویند: حیات طیب نفس تست که گویند: «که یحیی الموتا»

💡 این روستا در دهستان طیبی گرمسیری شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۶۱ نفر (۴۶خانوار) بوده‌است.

💡 حیات طیبّه آید پدیدار در آن دم چون شود گل ناپدیدار

💡 گل را قصور نیست تو را گر زُکام هست در بار کاروان همه هست طیب ما