شکافه

شکافه. [ ش ِ / ش َ ف َ / ف ِ ] ( اِ ) زخمه ٔمطربان که بدان بربط و چغانه و مانند اینها نوازند.( فرهنگ اوبهی ). مضراب و چوبی که بدان ساز نوازند. ( از برهان ) ( از آنندراج ) ( از انجمن آرا ) ( ناظم الاطباء ) ( از فرهنگ جهانگیری ). زخمه خنیاگران. ( فرهنگ اسدی ). زخمه. مضراب. ( یادداشت مؤلف ). شکفه:
پیری آغوش باز کرده فراخ
تو همی گوش با شکافه غوش.کسایی مروزی ( از اسدی ).به شادی همه در کف رودزن
شکافه شکافیده شد از شکن.اسدی.به دستان، چکاوک شکافه شکاف
سرایان ز گل ساری و زندواف.اسدی.در میان نیکوان زهره طبع ماه روی
چون شکوفه روی بودی چون شکافه تن مباش.سنایی ( از جهانگیری ).و رجوع به شکفه و زخمه شود.
|| مجازاً، آوازی که از شکافه و زخمه برآید. ( یادداشت مؤلف ). || مهد و گهواره. ( ناظم الاطباء ) ( از برهان ) ( از آنندراج ) ( از انجمن آرا ) ( از فرهنگ جهانگیری ). خانه ٔگهواره. ( فرهنگ اوبهی ).

(ش فَ یا فِ ) (اِ. ) مضراب، زخمه.

وسیله ای از جنس چوب، فلز، یا استخوان که با آن ساز می زنند، زخمه، مضراب: ز شادی همی در کف رودزن / شکافه شکافنده گشت از شکن (اسدی: ۵۳ ).

( اسم ) چوبکی یا پارچه شاخکی باشد که بدان ساز نوازند مضراب زخمه.

{fissure} [زمین شناسی] سطح شکست یا ترک در سنگ که در امتداد آن جداشدگی واضح وجود دارد و اغلب با مواد کانه دار پر می شود متـ. درزۀ باز open joint

مضراب، زخمه.

💡 ز اعظم او که جهان ظرف تنگ حیز اوست شکافها به لباس جهات و ارکان است

💡 به دستان چکاوک شکافه شکاف سرایان ز گل ساری و زند واف

💡 مگو که بی جهت افکنده است هر جانب شکافها بدل دشت دشنه سیلاب