شهد

شهد.[ ش َ ] ( ع اِ ) انگبین با موم. ج، شِهاد. ( منتهی الارب ). ابومنصور. ( السامی فی الاسامی ) ( مهذب الاسماء ). عسل که هنوز در موم باشد. ( از بحر الجواهر ). انگبین ناپالوده. ( مهذب الاسماء ). انگبین سپید. ( زمخشری ). انگبین. ( دهار ). انگبین است و بعربی عسل گویند. ( برهان ).عسل تا آنگاه که به موم آمیخته است و مصفی نشده. ( یادداشت مؤلف ). انگبین با موم. شهدة اخص است از آن وبا لفظ ریختن مستعمل است. ( آنندراج ). ابواللیث گوید: عرب عسل را مادامی که موم از او جدا نکرده باشد شهد گوید و محمدبن سلام گوید: اهل عالیه از بلاد شام زهررا سُم و شَهْد را شُهْد گویند و بنی تمیم سَم و شَهْد گویند. 

(شَ ) [ ع. ] (اِ. ) ۱ - عسل. ۲ - شیرینی.

عسل، انگبین.

عسل، انگبین، شهاد
( اسم ) ۱ - انگبین عسل. ۲ - شیرینی.
نام ناحیه ای یا رودی و یا به تعبیر قدما دریایی است.

اسم: شهد (دختر) (عربی) (تلفظ: šahd) (فارسی: شهد) (انگلیسی: shahd)
معنی: ماده ی قندی مذاب یا مایع، عسل، شیرینی، عصاره ی میوه که بر اثر جوشیدن غلیظ شده است، ( در قدیم ) ( به مجاز ) هر چیز دلپذیر و مطبوع

{nectar} [زیست شناسی- علوم گیاهی] مادۀ شیرینی که از غده های خاصی در برخی از اندام های گیاهان ترشح می شود

💡 گرچه تلخی می کشد از شوربختی در جهان شعر شیرین خوشش از شهد خوشتر آفرید

💡 یاد لب تو گر برود بر زبان کلک گردد مدام شهد و قلم نیشکر شود

💡 خانه پر شهد چو گردد مگس آواره شود آفت خواجه مغرور، هم از مال خودست

💡 به جان گر می دهد از خال لعلش بوسه ای بستان که هندو بچه ارزان می فروشد شهد ناب امشب