شرطی

شرطی. [ ش ُ طی ی ] ( ع ص، اِ ) قراول. || موافق. || شایسته. || مطبوع. ( ناظم الاطباء ). || رئیس. ( از یادداشت مؤلف ). || بختیار و فرخنده و نیکبخت. ( ناظم الاطباء ). || زبان ( واحد زبانه ). ( صراح اللغة ). || تجسس کننده و سؤال کننده. || ثبات. || تحویلدار نقدی. ( ناظم الاطباء ): خلیفه مجمعی ساخت و شعبی را بخواند و علماء بغدادرا حاضر کرد و شرطی را بفرمود تا به نام هر خادمی ضیاعی بنویسد. ( تذکرةالاولیاء عطار ). || چاوش. ( صراح اللغة ) ( ناظم الاطباء ). شرطه. صراح اللغة ). || جلواز. ( یادداشت مؤلف ). || امیر لشکر. ج، شرط. ( از یادداشت مؤلف ). || محصل. ( ناظم الاطباء ). || امیر بازار. ( زمخشری ) ( یادداشت مؤلف ). ج، شرط. || پیاده کوتوال که در آن نشانی قرار داده شده که بدان شناخته میشود. ( از ناظم الاطباء ) ( منتهی الارب ): زن، عبیداﷲ بن زیاد را آگاه کرد شرطی را بفرستاد تا او را [ مسلم بن عقیل را ] بیاورد. ( تاریخ سیستان ).
شرطی. [ ش َ طی ی ] ( ع ص نسبی ) قرارداد نامعین.
- بشرطی که؛ موافق قراردادی که. ( ناظم الاطباء ).
|| منسوب به شرطه. ( یادداشت مؤلف ) ( از مهذب الاسماء ). || منسوب به شرط و عهد وپیمان و گرو. ( ناظم الاطباء ). || کیفیتی. ( یادداشت مؤلف ). || در اصطلاح منطق قسمتی از قیاس اقترانی است. رجوع به قیاس شود.
شرطی. [ ش ُ طا ] ( ع اِ ) مثل شرطی. رجوع به شرطی شود.

(شُ ) (ص نسب. اِمر. ) گروهی از برگزیدگان اعوان حاکمان و والیان، ج. شرط

۱. مربوط به شرط.
۲. (ادبی ) در دستور زبان، جمله ای که در آن ادات شرط به کار رفته باشد.
۳. (منطق ) ویژگی قضیه یا امری که مقید به شرط باشد.

( صفت ) ۱ - گروهی از برگزیدگان اعوان حاکمان و والیان جمع: شرط.
مثل شرطی

گروهی از برگزیدگان اعوان حاکمان و والیان؛
شرط

💡 کردم بحلت خون خود ای یار به شرطی کان دم که کشی عفو نیاری به حمایت

💡 عملگر مداخله را نشان می‌دهد. پرل روشی را بر مبنای آزمون‌های پیوستگی شرطی برای حذف اثر اختلاط ارائه می‌دهد.

💡 بوسه ای از لب تو عاریه خواهم ندهد جز به شرطی که دل خسته گروگان ببرد

💡 معمولاً رگرسیون خطی چند متغیره حالت خاصی از آمار چند متغیره در نظر گرفته نمی‌شود چون با آمار تک متغیره و توزیع شرطی تک متغیره قابل بررسی است.

💡 من با چنین ارادت در تو رسم بشرطی کز بنده سعی باشد وز همت تو یاری