ستوان

ستوان. [ س ُت ْ ] ( ص ) بمعنی استوار است که مضبوط باشد. || محکم. || معتمد و امین. || باور داشتن. ( آنندراج ) ( برهان ).
ستوان. [ س ُت ْ ] ( اِ ) امروز بدرجه نظامی اطلاق شود که شامل سه رتبه است، ستوان یکم ( نایب اول )، ستوان دوم ( نایب دوم )، ستوان سوم ( نایب سوم )، پائین تر از ستوان «استوار یکم » و بالاتراز ستوان یکم «سروان ». ( از حاشیه برهان قاطع چ معین ). ستوان دریایی، ناوبان. ستوان شهربانی، رسدبان.

(سُ ) ۱ - (ص مر. ) استوار محکم. ۲ - امین. ۳ - (اِ. ) درجه ای است از درجات افسری.

۱. (نظامی ) افسری که درجه اش بالاتر از استوار و پایین تر از سروان است: ستوان یکم، ستوان دوم، ستوان سوم.
۲. (صفت ) [قدیمی] محکم.
۳. (صفت ) [قدیمی] پایدار، پابرجا.
۴. (صفت ) [قدیمی] امین.

محکم، پایدار، پابرجا، امین، افسربالاترازاستوار
۱ - ( صفت ) استوار محکم. ۲ - مضبوط. ۳ - معتمد امین. ۴ - درجه ایست از درجات افسری نایب. یا ستوان یکم. درجه ایست پایین تر از سروان و بالاتر از ستوان دوم. نایب اول. یا ستوان دوم. درجه ایست پایین تر از ستوان یکم و بالاتر از ستوان سوم. یا ستوان سوم. درجه ایست پایین تر از ستوان دوم و آن پایین تر از افسری است و پایین تر از استوار یکم است.

استوار محکم.
امین.
درجه‌ای است از درجات افس

💡 نه برگستوان،تیر او بازداشت نه جز تیرگی دیگر کسی ساز داشت

💡 یا همی زد در شب تاری نگهبان فلک سیمگون مسمارها بر آبگون برگستوان

💡 چهل اسپ برگستوان دار بود که بر هر یکش رزم و پیکار بود

💡 ز اسپان فرو ریخت بر گستوان زره پاره شد بر میان گوان

💡 بدو داد با تیغ و بر گستوان همان نیزه و درع و خود گوان