ردا

ردا. [رِ ] ( از ع، اِ ) مخفف رداء. بالاپوش و عبا و خرقه. ( ناظم الاطباء ). آنچه روی لباس ها پوشند همچون جبه و عباءة ( عباء ). ( از اقرب الموارد ). چادر و هر لباسی که همه بدن را بپوشاند. ( ناظم الاطباء ). چادر که بر دوش گیرند. ( غیاث اللغات از منتخب اللغات )

بالاپوش، جبه، هر لباسی که روی لباس های دیگر بر تن می کنند.

ردائ
مخفف ردائ بالا پوش و عبا و خرقه آنچه روی لباس ها پوشند همچون جبه و عبائ ه.

اسم: ردا (دختر) (عربی) (تلفظ: rada) (فارسی: ردا) (انگلیسی: rada)
معنی: عقل یا خرد، به کسر ر، چادر، رو انداز، در اصطلاحات رزمی شمشیر یا کمان، همچنین عقل یا خرد

{ESP} [مهندسی محیط زیست و انرژی] ← رسوب ده ایستابرقی

رَدا
تن پوش رو، بلند، گشاد، جلوباز، بی آستین یا با آستین. ردای سواره نظام مادها و شاهان هخامنشی کندیس/کندیز نام داشت. ردای دیگر این دوره ها در زیر شانۀ راست بسته می شد. در اوایل دورۀ ساسانی ردا را بر دوش می انداختند و گاه در ناحیۀ سینه با روبان یا گیره ای حلقه ای بسته می شد. ردای پیامبر (ص)، به نام حِبَرَه، بلند، گشاد، سفید، با راه راه های عمودی و از جنس کتان بود. مِطْرَف ردای ابریشمین منقش و مخطط چهارخانه و حاشیه دار در روزگار صدر اسلام بود. رداهای آستین گشاد، در دورۀ امویان و پس از آن رایج شد؛ چنان که در دورۀ طاهریان آستین ها جیب هایی برای حمل وسایل مورد نیاز داشت. در دورۀ آل بویه، رداها چهارگوش و در دورۀ فاطمیان مصر رداها گشاد بود و آستین هایی عریض داشت. رداهای شاهان از ابریشم زربفت و حاشیه دوزی شده و مزین به جواهرات بود. در زمستان رداها آستر داشت و با ابریشم خام آجیده می شد. در دوره های بعد، همین رداها با آستین هایی کوتاه یا گشاد و بلند، یقه های هفت، جلوباز تا پایین یا در پهلو دگمه شده رایج بود.

[ویکی فقه] رداء لباسی همانند عبا هست که مخصوص مردان است و قسمت بالای بدن را می پوشاند.
از ردا به معنای نخست در باب حج و به معنای دوم در باب طهارت و صلات سخن رفته است.

💡 او بانویی بود که زیبایی‌اش در هر نگاه دل را می‌ربود. ردای فاخرش، همچون ابرهای طلایی آسمان، بر تنش می‌درخشید و هر حرکتش را با جلالی خاص همراه می‌کرد. در میان جمع، او به راستی تجسمی از زیبایی و شکوه بود، که همه را به ستایش وامی‌داشت.