اراقت

(اِ قَ ) [ ع. اراقة ] ۱ - (مص م. ) ریختن آب یا مایعات. ۲ - (مص ل. )شاشیدن.

۱. ریختن آب، خون، یا مایع دیگر، ریختن.
۲. ادرار کردن.

اراقه: ریختن، ریختن آب یاخون یامایع دیگر
( مصدر ) ۱ - ریختن ریختن مایع ( آب و آنچه بدان ماند ). ۲ - بول کردن شاشیدن. یا اراقت دمائ. سفک دمائ ریختن خون.

ریختن آب یا مایعات.
شاشیدن.

💡 قومی گفتند که: این آیت از بهر آن آمد که رسول خدا را عادت بود که در هر عمل که کردی، وضو فرا پیش آن داشتی، تا آن حد که یاران گفتند: چون اراقت کردی بر وی سلام کردیم، جواب نداد، تا آن گه که وضو کرد، و سخن گفتیم، همچنین جواب نداد تا وضو کرد. و روی حنظلة بن الراهب: «ان رجلا سلم علی النبی (ص)، و هو یبول، فلم یردّ علیه حتی تیمم، و قال: انه ما منعنی ان أرد علیک الا انی لم اکن متوضّئا».

💡 این افسانه از بهر آن گفتم تا پادشاه بر چنین سیاستی تعجیل ننماید تا در عواقب، متاسف و رنجور نگردد و خردمندان خاصه در حادثه ای که تعلق به اراقت دما دارد و ابطال شخص و ریختن خون جانوری و اگر به امضا رسد نیز تدارک ممکن و متصور نبود، تانی و تثبت واجب دارند و قدوه خویش این خبر شناسند که: «العجله من الشیطان»، و اقتدا بدین آیت کنند که: «یا ایها الذین امنوا ان جاء کم فاسق بنبا فتبینوا ان تصیبوا قوما بجهاله فتصبحوا علی ما فعلتم نادمین». و بزرگان گفته اند که: «التدبیر نصف العیش».