ابوین

واژه‌ای عربی و حالت تثنیه از واژهٔ اَب به‌معنای پدر است. این لفظ در متون کهن فارسی و به‌ویژه در آثار ادبی و مذهبی، برای اشاره به دو نفر یعنی پدر و مادر به‌کار می‌رود. کاربرد آن بیشتر در زبان رسمی و نوشتاری دیده می‌شود و معادل فارسی آن پدر و مادر یا والدین است.

در زبان عربی، واژهٔ ابوان نیز شکل دیگری از تثنیهٔ اَب محسوب می‌گردد و همان معنای ابوین را دارد. هر دو فرم در متون فارسی به‌ویژه در ترکیب‌هایی مانند حرمت ابوین یا طاعت ابوین برای تأکید بر جایگاه والدین و وظایف فرزندان در قبال آنان استفاده شده‌اند. این اصطلاح با وجود ریشهٔ عربی، به‌دلیل کاربرد دیرینه در فارسی، همواره جزئی از گنجینهٔ زبانی آثار کلاسیک فارسی باقی مانده است.

امروزه اگرچه واژهٔ والدین در زبان معیار فارسی رایج‌تر است، اما ابوین همچنان در نوشته‌های رسمی، متون دینی و نیز در زمینه‌های تاریخی و ادبی حضوری قابل توجه دارد. شناخت این قبیل واژگان، نه‌تنها درک متون کهن را آسان‌تر می‌سازد، بلکه بر غنای فرهنگی و زبانی فارسی‌زبانان نیز می‌افزاید.