آزرده جان

💡 بگوی، از من آزرده جان خسته روان بگوی، از من افسرده خاطر مغموم

💡 ز تیغ کینه و از خنجر بیداد تو هر گه به سویت آمدم دلخسته و آزرده جان رفتم

💡 گفت ای شورید آزرده جان این زمان هستی تو بر ما میهمان

💡 دگر طاقت ندارم باشد آخر جور را حدی سرت گردم کسی آزرده چند آزرده جانی را

💡 چسان باشم رهین منت لطفت کجا از تو جز آزار جهان هرگز من آزرده جان دیدم

💡 بگو ای شمع با پروانه خود داستانی را کجا بودی که امشب سوختی آزرده جانی را

💡 با دیدن آن منظره‌ی غم‌انگیز و ویران شده، آزرده جانِ پیرمرد به لرزه افتاد و اشک‌های بی‌صدا بر گونه‌های چین‌خورده‌اش جاری گشت.

💡 شاعر با کلمات سوزناک خود سعی داشت آن آزرده جان را تسلی دهد، اما گویی هیچ کلامی نمی‌توانست درد عمیق او را تسکین دهد.

💡 در آن شب تاریک و سرد، آزرده جانِ زن در میان ویرانه‌های خانه، به یاد روزهای خوش گذشته و آرامش از دست رفته‌اش گریه می‌کرد.