آغا

( آغا ) آغا. ( ترکی، اِ ) خاتون. بی بی. سیده. ستی. بانو. بیگم. خانم. || زن. حرَم: اما شرط رعایت اصناف اربعه، اول جانب حرمهای بزرگ اگرچه در ازمنه سالفه، خصوص ملوک عجم، خواتین را در مهمات ملکی و دولت ملاحظه بسیار نمی بود و امور سلطنت بارادت یا عدم ارادت ایشان زیاده تعلقی نمیداشت ولیکن خاقانان ترکستان را قاعده این بود که مطلقاً در جمیع وقایع مشورت با آغایان کردندی و رای ایشان بر جمیع اهل استشارت مقدم بودی و سلاطین ترکمان نیز در اصل چون پرورده دولت ایشانند همان طریقه قدوه و دستور خود دارند و بناء کلیات امور بر صوابدید ایشان نهند پس پناه بحمایت ایشان بردن ازجمله ضروریات است و آن چنان باید که بعد از عدم اختلاط آغایان با لواحق و حواشی ایشان که در مقام قرب باشند علی اختلاف طبقاتهم از احسان این کس محروم نباشند. ( از اندرزنامه منسوب به خواجه نظام الملک ). || کلمه احترامی است که بر سر نام خادمان یعنی خواجه سرایان درآرند، چنانکه آقا در دیگر مردم: آغابشارت. آغاجوهر.

( آغا ) [ تر. ] (ص. اِ. ) ۱ - خاتون، خانم. ۲ - زن، زوجه. ۳ - عنوانی که برای احترام به اول اسم خواجه سرایان افزوده می شد. مثل آغاالماس، مبارک آغا.

( آغا ) کلمۀ احترام که با نام شخص به خصوص با نام زنان و خواجه سرایان ذکر می شود. &delta، دربارۀ مردان آقا می گویند.

( آغا ) ( صفت اسم ) عنوانی که بدنبال یا در ابتدای اسامی خواجه سرایان افزوده میشد مثل ( مبارک آغا ) و ( آغاالماس ) و غیره.
خاتون بی بی
کلمه احترام که بانام شخص بخصوص بانام زنان ذکرشود، درباره مردان آقامیگویند

💡 زن کم‌سخن گفت آری نکوست هم آغاز هر کار و فرجام ازوست

💡 چون دل من عاشقی آغاز کرد گفتم آعاز تو را انجام نیست

💡 خجل باز گردیدن آغاز کرد که شرم آمدش بحث این راز کرد