ابرار

ابرار. [ اَ ] ( ع ص، اِ ) ج ِ بَرّ. نیکان. نیکوکاران. طائعان:
ای عادت توخوبتر از صورت مردم
ای خاطر تو پاکتر از طاعت ابرار.فرخی.و لباس شرم میپوشند که لباس ابرار است.( تاریخ بیهقی ). گفتم خاموش که اشارت سید علیه السلام بفقر طایفه ای است که مرد میدان رضااند و تسلیم تیر قضا نه اینان که خرقه ابرار پوشند و لقمه ادرار نوشند. ( گلستان ).
ابرار. [ اِ ] ( ع مص ) غلبه کردن.( زوزنی ). غلبه کردن بر کسی. || سوگند راست کردن. || قبول کردن خدای تعالی حج کسی را. || در بیابان سیر کردن. در بیابان نشستن. || بسیارفرزند گردیدن. || بسیار شدن قوم. || بازگردانیدن گوسفند را.

( اَ ) [ ع. ] (اِ. ) جِ بر، نیکان، نیکوکاران.

= بِرّ

نیکوکاران، نیکان، جمع بر
( اسم ) جمع: بار و بر نیکان نیکو کاران.
نیکان

اسم: ابرار (پسر) (عربی) (مذهبی و قرآنی) (تلفظ: abrār) (فارسی: اَبرار) (انگلیسی: abrar)
معنی: نیکان، نیکوکاران، نیکان و نیکوکاران، ( در تصوف ) عده ای از مردان خدا که در مرتبه ی بالاتر از ابدال قرار دارند، [عده ی آنها را اغلب هفت تن گفته اند]

اَبرار
(در لغت به معنی نیکان) در اصطلاح عرفانی، سالکانی که به مرتبۀ عارفان نرسیده اند. از این رو، بهشت ابرار در مرتبۀ پایین تر از بهشت عارفان، که به قرب الهی رسیده اند و مقرّبان خوانده می شوند، تصوّر می شود.

[ویکی فقه] اَبْرار، واﮊه ای است عربی به معنی نیکان و نیکوکاران اهل مرتبه عالی ایمان، دارای منزلتی برتر از اولوا الالباب (خردمندان) و نازل تر از مقرّبان که چندین بار در قرآن «کریم آمده و از این طریق در عرف متوصفه و اهل سیر و سلوک نیز راه یافته است.
برخی از مفسران و نیز بسیاری از فرهنگ نویسان این واﮊه را تنها جمع بَرّ دانسته اند.
طبری، جامع البیان فی تفسیر القرآن، ج۴، ص۱۴۲، قاهره، ۱۳۲۵ق.
بِرّ به «گستردگی خیر و معروف» معنا شده است.
زمخشری، محمودبن عمر، الکشاف، ج ۱، ص ۱۳۳، بیروت، دارالمعرفه.
واژه «بِرّ»
اخلاق در قرآن، ج۱، ص۶۹.
...
[ویکی فقه] ابرار (قرآن). ابرار جمع بر و یا جمع بار است.
ابرار جمع بر (بفتح باء)،
فیومی، احمد بن محمد، المصباح المنیر، ج۱، ص۴۳.
اوصاف ابرار، پاداش ابرار، مصادیق ابرار.

جِ بر؛ نیکان، نیکوکاران.
نيکان
----

💡 ابرار حسین (۹ فوریهٔ ۱۹۶۱ – ۱۶ ژوئن ۲۰۱۱) یک بوکسور سبک‌وزن متوسط اهل پاکستان بود.

💡 جفاگاهی بر احرارش ستم‌گاهی بر ابرارش نه آگه‌ کس ز هنجارش نه واقف‌ کس ز سامانش

💡 گاه دست این بدامن او آویزد که: الاطال شوق الابرار الی. و گاه شوق او از گریبان این سر بزند:انی الیهم لاشد شوقاً. و گاه این بینائی او شود تا گوید:

💡 نه چون آن مهتر آزادگان، سرمایه ایمان که در هر منقبت سر دفتر ابرار می‌آید

💡 ادبیات عرفانی ایران نیز در حوزهٔ ادبیات غنایی جای دارد. در این عرصه نیز آثار بزرگی چون کشف‌الاسرار و عدةالابرار، اسرارالتوحید، مرصادالعباد، مثنوی معنوی و به نظم و نثر آفریده شده‌اند.

💡 نام خداوندی که ذکر او آرایش گفتار است و مهر او روشنایی اسرار، دیدار او نزهت ابصار است و رضاء او در دار القرار خلعت ابرار.