بدگوهری

بدگوهری. [ ب َ گ َ / گو هََ ] ( حامص مرکب ) بداصلی. بدنهادی. ( از ولف ). بدنژادی:
باللَّه ار با من توان بستن به مسمار قضا
جنس این بدسیرتی یا مثل این بدگوهری.انوری.و رجوع به ترکیبات گوهر شود.

بدگوهر بودن.

بد گوهر بودن مقابل نیک گوهری.

💡 بدگوهری ار به نیکیت بسته کمر بیگانه از آن نکوئیش دان گوهر

💡 اگر ما گنهکار و بدگوهریم بدین پادشاهی نه اندر خوریم

💡 چو بدگوهری سربرآرد ز مرد کند گوهر سرخ را روی‌زرد

💡 که ای بدمنش این چه بدگوهری است به مادر پسر را کجا شوهری است

💡 مردمی با خاک یکسان شد ز بی مهری دهر قدر گوهرها شکست این سفله از بدگوهری

💡 زنادانی سوی یزدان پناهم که نادانی بجز بدگوهری نیست